HITZALDIA-TXARLA
Charla sobre la visión de la OTAN
de los futuros conflictos en las áreas
urbanas y la militarización de los territorios...
con la presentación del libro:
"Ejércitos en las calles.
Algunas cuestiones en torno al informe
'Urban Operations in the Year 2020'
de la OTAN"
y del fanzine
"Prácticas de militarización: el caso Abruzzo"
sobre los experimentos de militarización después
del terremoto de L'Aquila (Italia), en 2009.
ASTEAZKENA (MIERCOLES)
OTSAILAK (FEB.) 24
19.30etan ORERETAN
MIKELAZULO KULTUR ELKARTEAN
de los futuros conflictos en las áreas
urbanas y la militarización de los territorios...
con la presentación del libro:
"Ejércitos en las calles.
Algunas cuestiones en torno al informe
'Urban Operations in the Year 2020'
de la OTAN"
y del fanzine
"Prácticas de militarización: el caso Abruzzo"
sobre los experimentos de militarización después
del terremoto de L'Aquila (Italia), en 2009.
ASTEAZKENA (MIERCOLES)
OTSAILAK (FEB.) 24
19.30etan ORERETAN
MIKELAZULO KULTUR ELKARTEAN
otzailak 21 igandea, 19,00etan
Otsailak 21 igandea, 19:00etan Karmele Martin Irundarraren poesia errezitaldia Mikelazulo kultur elkartean (Orereta)
Martinek "Poesia para no eruditos" lanaren ostean, bere 2. cd -a a urkezten digu errezital honekin: "Sonrrisa naciente"
La poeta Karmele Martín (Irun), tras su trabajo intimista "Poesia para no eruditos", nos presenta su segundo CD "Sonrrisa naciente", donde nos abre su interior con un halo de esperanza y color.
Recital en Mikelazulo Kultur elkartea de Renteria el 21 de Febrero, a las 19:00 horas.
Martinek "Poesia para no eruditos" lanaren ostean, bere 2. cd -a a urkezten digu errezital honekin: "Sonrrisa naciente"
La poeta Karmele Martín (Irun), tras su trabajo intimista "Poesia para no eruditos", nos presenta su segundo CD "Sonrrisa naciente", donde nos abre su interior con un halo de esperanza y color.
Recital en Mikelazulo Kultur elkartea de Renteria el 21 de Febrero, a las 19:00 horas.
"Ator xomorro. Hemen jolasak".
Julio CortazarXomorro maiteok: hemen gaude jolasean. Non da hemen? Imbabura. Baños, Sarayaku, Pichiyacu, Pucahuaico... Ai zer izenak!Vaya tierra más increible, la Pachamama de Abya Yala!Hemos tenido unas fiestas, unas conversaciones.... alucinantes con gentes y comunidades indígenas. Alucinantes por lo increiblemente modernos y por lo apasionadamente apegados a sus raíces.Seguimos aprendiendo de esta buena y hermosa gente cosas esenciales: por ejemplo( las cuatro dimensiones de la vida en plenitud: la dimensión personal, individuos autocreados y creadores; la dimension colectiva de la amistad y el amor; la dimensión nacional abierta a la humanidad; la propia dimension plantearia.... Y para remate nos añaden la quinta dimensión: cósmica. Creo que estamos viajando entre todas esas dimensiones.Hemos conocido la casa del hombre de Guayasamin. Hemos conocido la hermosa catedral de Quito... en la que no hay ni mencion de la existencia de los pueblos originarios.Hemos participado por su generosa invitación en una asamblea del pueblo de Pichiyacu, en la que junto a la traída de agua potable se hablaba del cambio climático y las intenciones asesinas de las multinacionales. Terminamos en un compromiso de ayudarles a estos amigos en varios proyectos de ayuda.Los Encuentros fueron una delicia de relación humana. Una interesante visión de los problemas y esperanzas de los movimientos populares de America Latina y una buena reflexión sobre la situacion de la Pacha Mama y una afirmación de voluntad por vivir sumak kawsay, es decir, vivir en plenitud. Os llevamos los 10 mandamientos de Evo Morales, que son, en nuestra opinión, una verdadera joya.Hemos tenido dos días al pie de La Gran Montaña Imbabura, llenos de satisfacción. Podréis ver y tocar una manta que han regalado a Mikelazulo, por la aportación que hicimos e hizo posible la restauración del sitio sagrado de Tupatan, mediante la construcción de varias casas destinadas a los ritos kitxuas, al tratamiento ecológico de la zona y a la potenciación de una turismo ligado a la defensa de la Tierra.Ahora mismo estamos en Baños. Acabamos de sumergirnos en aguas termales bajo una cascada inmensa al pie del volcán Tunguraua que está echando humo de cabreo por el modo en que los humanos dirigidos por el capital estamos tratando a la Pacha Mama, o sea a la Ama Lurra, o sea a Mari. Orain Sarayakura, Amazoniaren bihotzean, goaz. Hango indioek, multinazionalen aurka (petroleo) borrokatzeagatik egon ziren duela hiru urte militarki sitiatuak. Besarkada bat emango diegu, baita ere, zuen baimenez, zuen partetik. Ondo izan. txokolo eta joseba
Carmiña Dovale Carrión argazkilaria
Urtarrilaren 15ean hasi eta Otsailaren 12ra arte
"Chillidaren argi beltza" argazki erakusketa jarri du
Carmiña Dovale Carrión-ek Oreretako Mikelazulo kultur elkartean,
Carmiña Dovalek (1982) 2008an bukatu zituen arkitektura ikasketak eta doktoretza ikasketak egiten dabil gaur egun(ideia, forma eta materiala arkitekturan),
2. aldia da Dovalek mikelazulon erakusketa jartzen duela eta oraingoan doktoretzan lantzen ari den ideia izan du bide erakusketa hau prestatzerako orduan,
bertara gerturatzen denak Chillidaren eskulturak aurkituko ditu Dovaleren argazkietan, formatu ertaineko lanak, guztiak 2 argazkiko seriean landuak.
Desde 15 de enero hasta el 12 de febrero,
Exposicion de fotografia "Chillidaren argi beltza"de Carmiña Dovale Carrión en la Asociación cultural Mikelazulo de Renteria.
Carmiña Dovale(1982) acabao los estudios de arquitectura en el 2008 y hoy en día esta haciendo el doctorado (idea, forma y material en la arquitectura).
Es la segunda vez que expone Dovale en la asociación y esta vez el tema son las esculturas de Chillida, investigacion que esta realizando para el doctorado y tema que a querido utilizar para esta nueva exposicón.
Jarraian Chillidaren "Escritos" liburutik Dovalek ateratako testua eta pare bat argazki,
Eduardo Chillida (libro Escritos)
"Chillidaren argi beltza" argazki erakusketa jarri du
Carmiña Dovale Carrión-ek Oreretako Mikelazulo kultur elkartean,
Carmiña Dovalek (1982) 2008an bukatu zituen arkitektura ikasketak eta doktoretza ikasketak egiten dabil gaur egun(ideia, forma eta materiala arkitekturan),
2. aldia da Dovalek mikelazulon erakusketa jartzen duela eta oraingoan doktoretzan lantzen ari den ideia izan du bide erakusketa hau prestatzerako orduan,
bertara gerturatzen denak Chillidaren eskulturak aurkituko ditu Dovaleren argazkietan, formatu ertaineko lanak, guztiak 2 argazkiko seriean landuak.
Desde 15 de enero hasta el 12 de febrero,
Exposicion de fotografia "Chillidaren argi beltza"de Carmiña Dovale Carrión en la Asociación cultural Mikelazulo de Renteria.
Carmiña Dovale(1982) acabao los estudios de arquitectura en el 2008 y hoy en día esta haciendo el doctorado (idea, forma y material en la arquitectura).
Es la segunda vez que expone Dovale en la asociación y esta vez el tema son las esculturas de Chillida, investigacion que esta realizando para el doctorado y tema que a querido utilizar para esta nueva exposicón.
Jarraian Chillidaren "Escritos" liburutik Dovalek ateratako testua eta pare bat argazki,
Eduardo Chillida (libro Escritos)
“Todos los lugares son perfectos para el que está adecuado a ellos, y yo aquí, en mi País Vasco, me siento en mi sitio, como un árbol que está adecuado a su territorio, en su terreno pero con los brazos abiertos a todo el mundo. Yo estoy tratando de hacer la obra de un hombre, la mía porque yo soy yo, y como soy de aquí esa obra tendrá algunos tintes particulares, una luz negra que es la nuestra.”
MUNDU MAILAKO PROIEKZIOA
/ PROYECCIÓN GLOBAL / GLOBAL SCREENING
GAZAREN ALDEKO PROIEKZIO-EKINTZA GLOBALERA DEITZEN DU PELIKULAREN LAN TALDEAK DATORREN URTARRILAREN 18RAKO
TO SHOOT AN ELEPHANT
Urtarrilak 18 astelehena
arratsaldeko 19:30tan
Mikelazulo elkartean (Orereta/Errenteria)
"To Shoot An Elephant" (TSAE) izeneko dokumentalak Gazako zerrendatik bertatik kontatzen du egun horietan gertatutakoa. Bonbardaketen narrazio zuzena eta pribilegiagiatua izanik, dokumentalak Israelen propagandari eta nazioarteko isiltasunari aurre egiteko tresna izan nahi du.
EL GRUPO DE TRABAJO DE LA PELÍCULA LLAMA A UN DÍA DE ACCIÓN-PROYECCIÓN GLOBAL POR GAZA EL PRÓXIMO 18 DE ENERO
TO SHOOT AN ELEPHANT Lunes 18 de enero
19:30 de la tarde
Mikelazulo elkartea (Orereta/Errenteria)
El 18 de enero de 2010 se cumple el primer aniversario del fin del bombardeo de Israel sobre Gaza; ataque que duró desde el 27 de diciembre de 2008 hasta el 18 de enero de 2009 y que terminó con la vida de 1.412 palestinos.
El documental “To Shoot An Elephant” (TSAE) narra, desde el interior de la Franja de Gaza, lo ocurrido durante aquellos días. Convertido en narración directa y privilegiada de los bombardeos quiere ser herramienta para hacer frente a la propaganda israelí y al silencio internacional.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Zuzenbidea/Dirección: Alberto Arce/ Mohammad Rujailah
Script: Alberto Arce/ Miquel Marti Freixas
Edizioa/Edición: Alberto Arce/ Miquel marti Freixas
Soinua/Sonido: Francesc Gosalves
Post-produkzioa/Post-producción: Jorge Fernández Mayoral
Diseinu/Diseño: Mr. Brown and Malibrán
Ko-produkzioa/Co-producción
Banaketa/Distribución: Eguzki Bideoak.
Itzulpena/Traducción: Mohammad Rujailah/ Alberto Arce
Iraupena/Duración: 112´
http://toshootanelephant.com/es
Erderazko trailerra / Trailer castellano:
http://www.blip.tv/file/2798654/
http://www.blip.tv/file/2798654/
Zine Txiroa Oreretan
Urtarrilaren 14 enero
"9 de cada 10"
(Iñaki Alforja / Iruña / 2009):
Bideo emanaldia eta ondoren solasaldia Aldea ONG-ko kide batekin.
Proyeccion del documental y después charla un miembro de la ONG Aldea.
Arratsaldeko 19:30 etan / de la tarde
Errenteria/Oreretako Mikelazulo kultur elkartea
"9 de cada 10"
(Iñaki Alforja / Iruña / 2009):
Bideo emanaldia eta ondoren solasaldia Aldea ONG-ko kide batekin.
Proyeccion del documental y después charla un miembro de la ONG Aldea.
Arratsaldeko 19:30 etan / de la tarde
Errenteria/Oreretako Mikelazulo kultur elkartea
"9 de cada 10... sindicalistas asesinad@s en el mundo son Colombian@s"
(Iñaki Alforja / Iruña / 2009):
(Iñaki Alforja / Iruña / 2009):
Kolonbia, Hego Amerikako ipar muturra, demokrazia bat da formalki. Baina bi Kolonbia daude: paperezkoa eta erreala...
Sindikalgintzarako dagoen herrialderik arrsikutsuena da, azkeneko 22 urtetan 2.700 sindikalgile erahilak izan baitira. Herrialde honek esku gutxietan dagoen ikaragarrizko aberastasuna du eta indakeria inpunitatez erabiltzen dute espoliatzen jarraitzeko.
Colombia, la esquina norte de América del Sur, es formalmente una democracia.
Pero hay dos Colombias a la vez: la de papel y la real...
Es el país más peligroso del mundo para la actividad sindical, con cerca de 2.700 sindicalistas asesinados en los últimos 22 años. Un país de enormes riquezas en manos de unos pocos que usan la violencia con impunidad, para continuar expoliando.
Erakusketa
IRATI RUFO ren OROIMENA argazki erakusketa duzue ikusgai.
Irati Rufo Lezoarrak bere lehen erakusketa du mikelazulon jarri duena, formatu txikiko argazkiak dira gehienak eta argi ilunekin jolasten du, Rufok oroimeneko pasarteak argazki bihurtu ditu, une horiek iraunkor bihurtuz.
argazki batzu bidaltzen dizkizuet,
mila esker,
Irati Rufo Lezoarrak bere lehen erakusketa du mikelazulon jarri duena, formatu txikiko argazkiak dira gehienak eta argi ilunekin jolasten du, Rufok oroimeneko pasarteak argazki bihurtu ditu, une horiek iraunkor bihurtuz.
argazki batzu bidaltzen dizkizuet,
mila esker,
Piezak ekimena Mikelazulo kultur elkartea
.jpg)
Abenduak 18, ostirala, gaueko 10:30etan mikelazulo kultur elkartean,
hilabete honetan 2 pieza izango ditugu ikusgai:
"Korean" taldearen "2 chaussures racontent" 10 minutuko pieza
"La cuerda" trilogia, "Penelope eta Karel", "Texere" eta "Koropiloak" bideo lanekin osatua. Allende Arnaiz- ek irudiak egin ditu eta Alvaro Ledesma-k musika.
bertan ikusten gara,
ondo segi,
informazio gehiagorako:
http://www.allendearnaiz.blogspot.com/
http://www.alvaroledesma.com/
www.alvaroledesma.com/allendearnaiz
mikelazulo 943 517002
"Komuneko paperean" Bin anai errezitaldia
abenduak 20 igandea, arratsaldeko 7etan mikelazulo kultur elkartean:
Bi anai bi anaiek osatzen dute. Imanol Epelde Pagola eta Mattin Epelde Pagola dira Bi anai. Urte eta erdiz www.27zapata.com blogean Imanolek argitaraturako poemak hartu eta Mattin Epelde Pagolak musika jarri die eta elkarrekin osatu dute Komuneko paperean izeneko ikuskizuna.
Poema hauek komuneko paperean idatziak dira eta komunean irakurtzekoak. Horregatik komun bihurtuko dute emanaldi-aretoa, eta giro intimistan horzkadaka errezitatuko eta kantatuko dituzte poemak, inor indiferente ez uzteko ahaleginean.
Ikuskizunaren iraupena 50 min inguru
INFORMAZIO GEHIAGO
Zine Txiroa Oreretan (laugarren denboraldia)
Laugarren urtez Zine Txiroa martxan jarri dugu Oreretan; Mikelazulo Kultur Elkartearen eskutik ematen da iniziatiba hau. Aurten ere hilabeteko bigarren Ostegunero egingo dugu.
Ziklo honen filosofia mantendu nahian gai sozial eta politikoen inguruko pelikula eta dokumentalak ematen jarraitzea da gure apustua, hauekin zerikusia duten pertsonak hitz egitera gonbidatuz eta ondoren ikuslegoa eztabaidara bultzatuz non iritzi eta errealitate partekatze bat dagoen.
Zine Txiroan egindako proiekzioek ez dute ideia edo kalitate artistiko baxua eskaintzen. Proiektatzen dena zine komertzialetik at gelditzen diren filmak dira, istorio pertsonal eta kolektiboen inguruko filmak; ez dute beraz ezagutarazteko erraztasun handirik. Gainera erabilera libreko ikusentzuneko lanak dira, inongo lukuru helbururik ez dutenak.
Espanish Dream; Osteguna, abenduak 10
Izenburu honekin ematen diogu hasiera denboraldi honi.
"€spanish Dr€am"
(Guillermo Cruz y Santiago Cirugeda / 2008):
Burbuja inmobiliarioaren inguruan hitzegiten digu €spanish Dr€am dokumentalak.
Honek Espainian mailan azkeneko 40 urtetan eman den mugimendu inmobiliarioaren inguruko bidai batera gonbidatzen gaitu gaur eguneraino. Non 70. hamarkadan jaiotako gazteei Estatu mailan izan den egoera ekonomiko eta sozial gogorrena bizitzea tokatu zaien etxe bizitza bat izateko orduan.
Bestalde, Kepasakonlakasa-ko (Gipuzkoako etxebizitza duinaren aldeko asanblada) kideekin solasaldia eduki ahal izango dugu gai honen inguruan eztabaidatzeko.
Bideoteka
Zine Txiroaren antolaketarekin batera bideoteka bat ere sortu zen proiekzioen tituluak eta beste asko ere etxera eramateko. Bazkide egitea oso erraza da eta daukagun katalogo zabaletik nahi dituzun pelikula guztiak ikusi ahal izango dituzu.
Informazio gehiago nahi baduzu Mikelazulotik pasa zaitez:
Beheko Kalea 4, Orereta edo deitu 943 51 70 02
Aurtengo proiekzioetan eta bideotekan parte hartzera gonbidatzen zaituztegu eta nahi izanez gero zuen proposamenak eta materialak ekartzera.
Kaixo guztioi, ostiral honetan, hilak 20, gaueko 22:00etan mikelazulo kultur elkartean:
Gorka Zabaletaren kontzertua Gorka Zabaleta 20 urteko abeslari gazteak, kontzertua eskainiko digu mikelazulon. Zabaleta orain 12 urte hasi zen Errenteriako Andra Mari abesbatzan abesten, 2008ra arte. Orain 4 urte, bere denbora librean abestiak konposatzen hasi zen euskaraz. Dagoeneko baditu 30 abesti, letra eta musika bereak direnak. Ostiral honetan abesti horiek entzuteko aukera edukiko dugu, abesti batzuk a Cappella eskeiniko dizkigu, besteak gitarra elektrikoa nahiz akustikoarekin eta bere arreba Eider Zabaleta izango du lagun zenbait abestietan. www.myspace.com/gorkazabaleta
ASKEncuentros 2009. En defensa de la humanidad. hacia un socialismo siglo XXI
Ya en la tercera jornada, y para despedir la que será ya decimocuarta edición de los ASKEncuentros, será el colectivo MIKELAZULO TALDEA el que, bajo la dirección de Ainara Gurrutxaga, represente el monólogo Zapatak, escrito por el también miembro de ASKE Joxemari Carrere.Como siempre, será para nosotros un placer contar con vuestra presencia y vuestras aportaciones a este programa que con la mayor de las ilusiones hemos confeccionado.
Bertsos y fútbol se unen para cantar: «Yo con ellos oé, oé...»
http://herrienastea-mikelazulo.blogspot.com/En la plaza Zumardia de Orereta tuvo lugar ayer un campeonato de fútbol mundial «relámpago» animado por bertsolaris. Ocho equipos de catorce pueblos diferentes del mundo jugaron y comieron juntos, mostrando que quieren disfrutar de la vida junto al otro y crear así una sola voz «contra los opresores de aquí y allá».
«Ambolo, preibit, hakwaba, ongi etorri, salam aleikum», saludó el portavoz de la sociedad cultural Mikelazulo, Joseba Barriola, a ciudadanas y ciudadanos de todas las edades reunidos en la Alameda de Orereta. «Bienvenidos a la fiesta de la solidaridad de fútbol». Los mayas, de Centroamérica; Los Incas, de Sudamérica; Hakwaba, procedente del oeste de Africa; Estrella de Basilé, de Guinea; Ukrania Fútbol Club; Shalam, de Marruecos; el equipo vasco Mikela y el rumano Gigi Becali posaron juntos antes de dar comienzo a los originales y coloridos partidos.
«... Herri arteko elkartasuna / bultza nahi dugu indarrez / partida hauek emaitza bera / ez ote daukate berez / garaile denok izango gara / eta galtzaile inor ez». Tal como cantó Jon Ansa, solidarizándonos y uniéndonos entre los pueblos todos salimos ganando. Los participantes de la fiesta consideran que la pluralidad de pueblos, culturas e idiomas existente en el mundo es enriquecedora, es un tesoro que merece ser valorado y cuidado. La oportunidad de conocer a otras personas es el camino para ahondar y expandir nuestra humanidad, por lo que conviene basar la relación en criterios de igualdad. «No queremos la riqueza inmoral que se construye sobre el hambre de millones de personas; no deseamos guerras sustentadas en mentiras para defender intereses de poderosos», reivindicaron.
Se mostraron más que satisfechos por el buen transcurso que ha tenido la XIV Semana de los Pueblos y por lo fácil que les ha resultado lograr la ayuda de gente de distintos sectores: la Cruz Roja, los bertsolaris de la escuela de Orereta Jon Ansa, Xamoa, Egoitz Zelaia y Haritz Casabal, los árbitros Jesús Mari Zamora y Bixio Gorriz (ex-jugado- res de la Real), y la sociedad gastronómica Olibete, entre otros.
«Kaixo lagun»
El cartel de la iniciativa está formado por dibujos de niños y jóvenes. «Pinta al otro, al que no es como tú», les pidieron. Y uno de ellos escribió junto al dibujo: «Kaixo lagun». En opinión de los representantes de la sociedad cultural, la capacidad intelectual, la ética y el sentido humano de ese niño son más profundas que los de la Comisión Europea. Ese niño comprende fácilmente lo que señala Galeano en el libro «Patas arriba»: «En la escuela del mundo al revés nos enseñan a ver al otro como una amenaza, en vez de verlo como una promesa».
Esta semana repleta de actividades han querido difundir ese mensaje y hacer frente así a la injusticia y al racismo, que están enlazados con la crisis. «Cuando hay trabajo se explota a los inmigrantes miserablemente; y cuando no lo hay, se les expulsa miserablemente». No trabajan para los inmigrantes; tratan de trabajar juntos.
Alberto Patricio Obama, presidente y entrenador del equipo de Guinea Ecuatorial, por ejemplo, participa siempre que le invitan. «Llevo cuatro años viviendo en Orereta y me encuentro muy bien. En esta zona estamos unas 30 personas de mi pueblo, y muy integrados: estudiamos euskara, trabajamos, hacemos deporte...», explicó mientras daba órdenes a los futbolistas y aprovechaba para pedir a Lakua que apoye a su equipo de fútbol.
«Ambolo, preibit, hakwaba, ongi etorri, salam aleikum», saludó el portavoz de la sociedad cultural Mikelazulo, Joseba Barriola, a ciudadanas y ciudadanos de todas las edades reunidos en la Alameda de Orereta. «Bienvenidos a la fiesta de la solidaridad de fútbol». Los mayas, de Centroamérica; Los Incas, de Sudamérica; Hakwaba, procedente del oeste de Africa; Estrella de Basilé, de Guinea; Ukrania Fútbol Club; Shalam, de Marruecos; el equipo vasco Mikela y el rumano Gigi Becali posaron juntos antes de dar comienzo a los originales y coloridos partidos.
«... Herri arteko elkartasuna / bultza nahi dugu indarrez / partida hauek emaitza bera / ez ote daukate berez / garaile denok izango gara / eta galtzaile inor ez». Tal como cantó Jon Ansa, solidarizándonos y uniéndonos entre los pueblos todos salimos ganando. Los participantes de la fiesta consideran que la pluralidad de pueblos, culturas e idiomas existente en el mundo es enriquecedora, es un tesoro que merece ser valorado y cuidado. La oportunidad de conocer a otras personas es el camino para ahondar y expandir nuestra humanidad, por lo que conviene basar la relación en criterios de igualdad. «No queremos la riqueza inmoral que se construye sobre el hambre de millones de personas; no deseamos guerras sustentadas en mentiras para defender intereses de poderosos», reivindicaron.
Se mostraron más que satisfechos por el buen transcurso que ha tenido la XIV Semana de los Pueblos y por lo fácil que les ha resultado lograr la ayuda de gente de distintos sectores: la Cruz Roja, los bertsolaris de la escuela de Orereta Jon Ansa, Xamoa, Egoitz Zelaia y Haritz Casabal, los árbitros Jesús Mari Zamora y Bixio Gorriz (ex-jugado- res de la Real), y la sociedad gastronómica Olibete, entre otros.
«Kaixo lagun»
El cartel de la iniciativa está formado por dibujos de niños y jóvenes. «Pinta al otro, al que no es como tú», les pidieron. Y uno de ellos escribió junto al dibujo: «Kaixo lagun». En opinión de los representantes de la sociedad cultural, la capacidad intelectual, la ética y el sentido humano de ese niño son más profundas que los de la Comisión Europea. Ese niño comprende fácilmente lo que señala Galeano en el libro «Patas arriba»: «En la escuela del mundo al revés nos enseñan a ver al otro como una amenaza, en vez de verlo como una promesa».
Esta semana repleta de actividades han querido difundir ese mensaje y hacer frente así a la injusticia y al racismo, que están enlazados con la crisis. «Cuando hay trabajo se explota a los inmigrantes miserablemente; y cuando no lo hay, se les expulsa miserablemente». No trabajan para los inmigrantes; tratan de trabajar juntos.
Alberto Patricio Obama, presidente y entrenador del equipo de Guinea Ecuatorial, por ejemplo, participa siempre que le invitan. «Llevo cuatro años viviendo en Orereta y me encuentro muy bien. En esta zona estamos unas 30 personas de mi pueblo, y muy integrados: estudiamos euskara, trabajamos, hacemos deporte...», explicó mientras daba órdenes a los futbolistas y aprovechaba para pedir a Lakua que apoye a su equipo de fútbol.
Xabier Aierdi soziologoak
http://www.noticiasdegipuzkoa.com/2009/11/11/sociedad/euskadi/portaeran-dago-gakoa
ERRENTERIA kulturen arteko topaleku bihurtuko da egunotan, Mikelazulo Kultur Elkarteak antolatutako XIV. Herrien Astearen eskutik. "Kulturaniztasun faltsuak" baztertuz, atzo hasi eta larunbatera bitartean, elkar ezagutu, gogoeta egin eta gozatzeko aukera izango dute hainbat jatorritako parte-hartzaileek.
"Ekintzak etorkinentzat egin beharrean, denon artean presta-tzen saiatzen gara", jakinarazi du antolatzaileetako batek. Abiapuntu horrekin, herrien arteko topaketa eta ezagutza bultzatzeaz gain, "injustiziak" salatzeko konpromisoa agertu nahi du ekimenak. "Munduko kultura horiek hemen bertan dauzkagu. Bestea mehatxu bezala hartu beharrean, promesa bezala hartzea defendatzen dugu", gaineratu du Barriolak.
Horren lekuko, Mikelazulo Kultur Elkarteak prestatu duen egitarau zabala. Palestinari buruzko Esperanza laburmetraiarekin ekin zioten atzo eta herrien arteko afari batekin eta Honduraseko musikariek girotutako festarekin amaituko dute, larunbatean. Hitzaldiak, dokumentalak, futbol txapelketa eta solasaldiak ere antolatuko dituzte. Horien artean, Xabier Aierdik, Ikuspegi Inmigrazioaren Euskal Behakotiko zuzendariak, mintzaldia eskainiko du gaur, 19.30ean.
BIHAR
Portaera kontua
Zertaz ari gara arrazakeriaz ari garenean? galderari erantzuten saiatuko da Aierdi: "Hitzak erabiltzeko momentuan zehaztasun handia behar dugu. Kontu bat da etnizitatea nonahi egotea eta printzipio unibertsala izatea, beste bat sarri portaera xenofoboak agertzea eta beste bat arrazakerian oinarritutako gizarte baten aurrean egotea".
Errenteriako Iztieta auzoan sortutako ezinegona ere present izango da solasaldian. Antzeko kasuetan "inplikatuak entzun" eta "konpromiso gurutzatuak" bila-tzea gomendatzen du adituak. "Polizia ipintzea hasierako ezinegona uxatzeko erabilgarria izan daiteke, baina ibilbide laburra dauka horrek", aipatu du. Dena den, eztabaida hori albora utzi eta "oreka berriak asmatzen" saia-tzeko gonbitea luzatzen du.
Aierdik ezagutzera eman duenez, Ikuspegiren datuetan oinarrituz, euskal herritarren %5 eta %10 artean "arrazista ideologikoa" dira. "Gizartean dauden diskurtsoek arduratzen" badute ere, adituarentzat "kezkagarriena" portaerak dira. "Krisi garaietan eta ohiko garaietan portaera xenofoboak eta berauen testuinguru laguntzaileak dira kontuan hartu behar ditugunak, portaerak baitira autonomizatu daitezkeenak eta kontrola ditzakegunak", azpimarratu du.
ERRENTERIA kulturen arteko topaleku bihurtuko da egunotan, Mikelazulo Kultur Elkarteak antolatutako XIV. Herrien Astearen eskutik. "Kulturaniztasun faltsuak" baztertuz, atzo hasi eta larunbatera bitartean, elkar ezagutu, gogoeta egin eta gozatzeko aukera izango dute hainbat jatorritako parte-hartzaileek.
"Ekintzak etorkinentzat egin beharrean, denon artean presta-tzen saiatzen gara", jakinarazi du antolatzaileetako batek. Abiapuntu horrekin, herrien arteko topaketa eta ezagutza bultzatzeaz gain, "injustiziak" salatzeko konpromisoa agertu nahi du ekimenak. "Munduko kultura horiek hemen bertan dauzkagu. Bestea mehatxu bezala hartu beharrean, promesa bezala hartzea defendatzen dugu", gaineratu du Barriolak.
Horren lekuko, Mikelazulo Kultur Elkarteak prestatu duen egitarau zabala. Palestinari buruzko Esperanza laburmetraiarekin ekin zioten atzo eta herrien arteko afari batekin eta Honduraseko musikariek girotutako festarekin amaituko dute, larunbatean. Hitzaldiak, dokumentalak, futbol txapelketa eta solasaldiak ere antolatuko dituzte. Horien artean, Xabier Aierdik, Ikuspegi Inmigrazioaren Euskal Behakotiko zuzendariak, mintzaldia eskainiko du gaur, 19.30ean.
BIHAR
Portaera kontua
Zertaz ari gara arrazakeriaz ari garenean? galderari erantzuten saiatuko da Aierdi: "Hitzak erabiltzeko momentuan zehaztasun handia behar dugu. Kontu bat da etnizitatea nonahi egotea eta printzipio unibertsala izatea, beste bat sarri portaera xenofoboak agertzea eta beste bat arrazakerian oinarritutako gizarte baten aurrean egotea".
Errenteriako Iztieta auzoan sortutako ezinegona ere present izango da solasaldian. Antzeko kasuetan "inplikatuak entzun" eta "konpromiso gurutzatuak" bila-tzea gomendatzen du adituak. "Polizia ipintzea hasierako ezinegona uxatzeko erabilgarria izan daiteke, baina ibilbide laburra dauka horrek", aipatu du. Dena den, eztabaida hori albora utzi eta "oreka berriak asmatzen" saia-tzeko gonbitea luzatzen du.
Aierdik ezagutzera eman duenez, Ikuspegiren datuetan oinarrituz, euskal herritarren %5 eta %10 artean "arrazista ideologikoa" dira. "Gizartean dauden diskurtsoek arduratzen" badute ere, adituarentzat "kezkagarriena" portaerak dira. "Krisi garaietan eta ohiko garaietan portaera xenofoboak eta berauen testuinguru laguntzaileak dira kontuan hartu behar ditugunak, portaerak baitira autonomizatu daitezkeenak eta kontrola ditzakegunak", azpimarratu du.
KAIXO LAGUN: 2009KO HERRIEN ASTEA (NOVIEMBRE 10-14)
http://herrienastea-mikelazulo.blogspot.com/ http://galeria-mikela.blogspot.com/
http://mikelan-antzerkia.blogspot.com/
El cartel de la Semana de los Pueblos 2009 se ha realizado a partir de dibujos de niños-jovenes de entre 6-16 años. “Pinta al otro, al que no es como tú”, les dijimos. Y uno de ellos escribió junto al dibujo: “kaixo lagun”.
La inteligencia, ética y sentido humano de esa niña/niño es mucho más profundo que el de la Comisión Europea. Ese niño/niña entiende las palabras de Eduaro Galeano en el libro “Patas arriba”: “En la escuela del mundo al revés nos enseñan a ver al otro como una amenaza en vez de verlo como una promesa”.
Las crueles brutalidades chulescas de Berlusconi, la “Directiva de la Vergüenza” de la Unión Europea, las modificaciones a la ley de extranjería propuestas por el Gobierno de Zapatero, el reforzamiento del muro de Melilla, la compra de gobiernos africanos para que obstaculicen represivamente la emigración... son muestras de una Europa racista. Y el endurecimiento racista está ligado al estallido de la crisis en Europa. Los emigrantes no son sino objetos de utilizar y echar. Cuando hay trabajo miserablemente explotados, cuando no hay trabajo más miserablemente expulsados. Antes “a por ellos” para exclavizarles en Europa, ahora “a por ellos” para hacerles desaparecer de Europa. Este mal del racismo de raíces tan profundas y expresiones legales y de costumbres, dichos, chistes, actitudes diarias... será objeto de reflexión en la charla que nos ofrecerá Xabier Aierdi, en el coloquio tras el documental “Euskal Herria Helburu” sobre la emigración de hace unas décadas y la actual, en el estreno de “Gosetien Balada” que será cantada por jovenes de casas de acogida.
Por otro lado, este año, en la semana de los pueblos, queremos multiplicar el grito de nuestro amigo joven pintor: kaixo lagun! Con ellos queremos gozar la vida y con ellos queremos crear la voz y gritar la palabra de los oprimidos del mundo contra los opresores de aquí y de allí. Este deseo ha fructificado en varias iniciativas: El torneo de futbol “GOLore” con participación de 8 equipos de futbol de cerca de 14 países diferentes; la proyección del cortometraje “Esperanza” realizado sobre la epopeya del viaje de solidaridad a Palestina, viaje que fue torpedeado por el gobierno de Israel, el mismo con el que Europa mantiene trato preferencial; la visita guiada a las murallas de Orereta/Errenteria y el teatro de marionetas “Azken portu” para ninños y niñas; la sesión de grafiteros de la diversidad y la solidaridad; la muestra tofográfica “quiero ver el mundo a través de tus ojos” realizada por emigrantes; la “cena de Honduras” y música hondureña en solidaridad con el pueblo que resiste al golpe militar.
Todo el pueblo y los lectores de estas líneas quedan invitados.
ESKUEN SUSTRAIAK errezitaldi dramatizatuaren ESTREINALDIA
Eskuen sustraiak poesia liburuan oinarritutako errezitaldi dramatizatua estreinatuko da urriaren 25ean 19:30ean Errenteria/Oreretako Mikelazulo kultur elkartean.Eskuen sustraiak liburua Susa argitaletxeak kaleratu du, Oier Guillanek idatzia.
Errezitaldian hauek izango dira parte hartzaileak:
Ahotsak eta hitzak: Asier Sarasola eta Oier Guillan.
Musika: Ander Fernandez.
Pintura: Idoia Beratarbide.
Errenteria/Oreretako emanaldian hainbat sortzailek liburuko poemetan oinarrituta egindako piezak (antzerki-musika-poesia) txertatuko dira. Pieza hauek eta gehituko zaizkien beste batzuk aurrerantzean emanaldiz emanaldi eskainiko dira, modu tartekatuan.
Urriaren 19an, astelehena, 19,00tan. Mikelazulon.
Eguzkigalpa sortzen ari da Hegoamerikan
Hondurasko lagunak, urriaren 9an antolatu genuen elkarretaratzean, hitzaldi bat emateko asmoaren berri eman genuen. Mundu bat-ek (G.K.E.) hegoamerikan eguzkigalparen argitzea lantzen ari diren lau lagunekin solastatzeko okasioa eskeini digu. Honako hauek izango dira hizlariak:
Gisela Cañas, kolombiarra: Estatu narkoterroristaren aurka.
Carlos Tablada, kubatarra: XXI. mendeko sozialismoa sortzen.
Betty Matamoros, hondurastarra: Kolpe militarrari erresistentzian.
Eduardo Nachman, argentinarra: Desagertuen memoria lantzen eta krisiari aurre egiten.
Pertsona eta herri askeen mundu berria nahi dutenei gonbidatzen diegu hitzezko emanaldi honetara.
Hondurasko lagunak.
Amigos de Honduras, en la concentracion realizada el 9 de octubre, informaron de su intención de organizar una charla sobre Honduras. La ONG Mundu Bat nos ofrece la posibilidad de un debate con cuatro compañeros implicados en el amanecer en Latinoamerica.
Gisela Cañas, de Colombia: contra el estado narco-terrorista
Carlos Tablada, de Cuba: recreando el socialismo del siglo XXI
Betty Matamoros, de Honduras: en resistencia al golpe militar
Eduardo Nachman, de Argentina: Memoria de los desaparecidos y frente a la crisis.
Invitamos a los que desean un mundo de nuevo de personas y pueblos libres a esta conversación.
Amigos de Honduras.
Hondurasko lagunak, urriaren 9an antolatu genuen elkarretaratzean, hitzaldi bat emateko asmoaren berri eman genuen. Mundu bat-ek (G.K.E.) hegoamerikan eguzkigalparen argitzea lantzen ari diren lau lagunekin solastatzeko okasioa eskeini digu. Honako hauek izango dira hizlariak:
Gisela Cañas, kolombiarra: Estatu narkoterroristaren aurka.
Carlos Tablada, kubatarra: XXI. mendeko sozialismoa sortzen.
Betty Matamoros, hondurastarra: Kolpe militarrari erresistentzian.
Eduardo Nachman, argentinarra: Desagertuen memoria lantzen eta krisiari aurre egiten.
Pertsona eta herri askeen mundu berria nahi dutenei gonbidatzen diegu hitzezko emanaldi honetara.
Hondurasko lagunak.
Amigos de Honduras, en la concentracion realizada el 9 de octubre, informaron de su intención de organizar una charla sobre Honduras. La ONG Mundu Bat nos ofrece la posibilidad de un debate con cuatro compañeros implicados en el amanecer en Latinoamerica.
Gisela Cañas, de Colombia: contra el estado narco-terrorista
Carlos Tablada, de Cuba: recreando el socialismo del siglo XXI
Betty Matamoros, de Honduras: en resistencia al golpe militar
Eduardo Nachman, de Argentina: Memoria de los desaparecidos y frente a la crisis.
Invitamos a los que desean un mundo de nuevo de personas y pueblos libres a esta conversación.
Amigos de Honduras.
Zero pobrezia kanpainaren barruan
Kaixo, ostegun honetan (urriak 15) mikelazulo kultur elkartean "La Cuarta Guerra Mundial" dokumentala proiektatuko da arratsaldeko 7:30etan.
Zuzendaria: Jacqueline Soohen y Richard Rowley.
Herria: EE.UU.
Urtea: 2004.
Iraupena: 74 minutos.
Zero Pobrezia kanpainak, Gipuzkoan 50 erakunde baino gehiago biltzen dituenak, gizarteko talde guztiak pobreziaren aurkako borrokan inplikatu nahi ditu.
2000. urtean, Estatu eta Gobernuko 189 buruek Garapenerako Milurtekoko Helburuak (GMH) sinatu zituzten. Jadanik 8 urte igaro dira eta buruzagi politikoek beraien promesak betetzeke dituzte. Beraz, gizarte osoari mobilizaziorako, ekintzarako eta buruzagi politikoei presioa egiteko deialdia luzatzen diogu eta, pobrezia desagerrarazteko lehen pausu bezala, Garapenerako Milurtekoko Helburuak bete ditzatela exijitzea.
Zuzendaria: Jacqueline Soohen y Richard Rowley.
Herria: EE.UU.
Urtea: 2004.
Iraupena: 74 minutos.
Zero Pobrezia kanpainak, Gipuzkoan 50 erakunde baino gehiago biltzen dituenak, gizarteko talde guztiak pobreziaren aurkako borrokan inplikatu nahi ditu.
2000. urtean, Estatu eta Gobernuko 189 buruek Garapenerako Milurtekoko Helburuak (GMH) sinatu zituzten. Jadanik 8 urte igaro dira eta buruzagi politikoek beraien promesak betetzeke dituzte. Beraz, gizarte osoari mobilizaziorako, ekintzarako eta buruzagi politikoei presioa egiteko deialdia luzatzen diogu eta, pobrezia desagerrarazteko lehen pausu bezala, Garapenerako Milurtekoko Helburuak bete ditzatela exijitzea.
Begoña Muniategi- Erakusketa
Kaixo, Urrian zehar mikelazulo kultur elkartean Begoña Muniategi-ren olio margoak dituzue ikusgai.Muniategik betidanik izan du gustuko marraztea eta Olio margoa 1998an hasi zen ikasten Marisa Prego irakaslearekin Trintxerpen.Ordutik erakusketa batzuk jarri ditu, Errenteriako Zubia kafetegian, Trintxerpeko Trintxerpe okidean eta Donostiako Kostalde jatetxean egindakoak adibide.Mikelazulo kultur elkartera gerturatzen denak ura eta naturaren inguruko pasisaiak aukituko ditu Muniategiren koadroetan, inguruko herriak, gai hauek asko erabili oi bait ditu, baina aldi honetan munduko emakume langileen inguruko serie bat ere baduzue ikusgai. Jarraian margolariaren datuak eta koadroen argazki batzuk bidaltzen dizkizuet,
Izena: Begoña Muniategi (1951)
Bizitokia: Herrera auzoa, Donostia
Telefonoa: 943.392528
Hola,
Durante el mes de Octubre tendremos la exposición de Begoña Muniategi en la asociación Mikelazulo.
Desde siempre le ha solido gustar dibujar a Muniategi, pero fue en 1998 cuado empezó a pintar al óleo con la profesora Marisa Prego en Trintxerpe.
Desde entonces ha tenido unas cuantas exposiciones: en la cafetería Zubia de Renteria, en la panadaría Trintxerpe de Trintxerpe y en el Restaurante Kostaldede Donosti.
Todo aquel que se acerque a Mikelazulo podrá ver cuadros que tienen como tema el agua, la naturaleza y paisajes de pueblos cercanos, temas que Muniategi acostumbra mucho a usar en sus cuadros, pero en este caso también podréis disfrutar de una serie en la que retrata mujeres trabajadoras de todo el mundo.
Os mando los datos de la pintora y unas fotos,
Nombre: Begoña Muniategi (1951)
Dirección: Barrio Herrera, Donostia
Teléfonoa: 943.392528
Izena: Begoña Muniategi (1951)
Bizitokia: Herrera auzoa, Donostia
Telefonoa: 943.392528
Hola,
Durante el mes de Octubre tendremos la exposición de Begoña Muniategi en la asociación Mikelazulo.
Desde siempre le ha solido gustar dibujar a Muniategi, pero fue en 1998 cuado empezó a pintar al óleo con la profesora Marisa Prego en Trintxerpe.
Desde entonces ha tenido unas cuantas exposiciones: en la cafetería Zubia de Renteria, en la panadaría Trintxerpe de Trintxerpe y en el Restaurante Kostaldede Donosti.
Todo aquel que se acerque a Mikelazulo podrá ver cuadros que tienen como tema el agua, la naturaleza y paisajes de pueblos cercanos, temas que Muniategi acostumbra mucho a usar en sus cuadros, pero en este caso también podréis disfrutar de una serie en la que retrata mujeres trabajadoras de todo el mundo.
Os mando los datos de la pintora y unas fotos,
Nombre: Begoña Muniategi (1951)
Dirección: Barrio Herrera, Donostia
Teléfonoa: 943.392528
Naiara Etxeberriaren erakusketa...
Kaixo,Iraila osoan zehar mikelazulo kultur elkartean Naiara Eteberriaren erakusketa dugu ikusgai, Etxeberriak oleoz eta akrilikoz egindako koadroak jarri ditu Mikelazulon, gehiengoetank material ezberdinekin egindako erliebeak sortzen ditu aurretik eta burnia edo beruna bezalako materialak erabiliz osatzen ditu.argazki batzuk bidaltzen dizkizuet,informazio gehiagorako:naiara_etxeberria@hotmail.com
Hola,Durante todo el mes de septiembre en la asociación Mikelazulo está la exposición de Naiara Etxeberria, cuadros realizados al óleo y al acrílicos cuadros trabajados en relieve combinando con materiales como el hierro o el plomo.os mando fotos,para más informaciónnaiara_etxeberria@hotmail.com
Hola,Durante todo el mes de septiembre en la asociación Mikelazulo está la exposición de Naiara Etxeberria, cuadros realizados al óleo y al acrílicos cuadros trabajados en relieve combinando con materiales como el hierro o el plomo.os mando fotos,para más informaciónnaiara_etxeberria@hotmail.com
Errenteria-Orereta Joseba Arrieta margolariaren lanak
Ikusteko aukera izango da gaurtik MikelazulonAsko dira pertsonen inguruan idazten diren biografiak. Hori margolanen bitartez adieraztea, berriz, ez da oso ohikoa. Hori egin du, hain zuzen, Joseba Arrieta Pratiyan-ek. Donostiatik Basilearuntz izeneko erakusketa jarri dut Mikelazulo Kultur Elkartean. Bertan, margolariaren esperientzietan barrena bidaia egin du margolariak berak.«Donostiatik Basilearuntz 2005. urtean Amalurran (Artzentales, Bizkaia) hasten den bidaia da. Asteburuko ikastaro batean margoarekiko interesa berpiztu zidaten, eta ondoren bidaia horretan hainbat geltoki egin ditut. Caceres, Ibiza, India, Donostia eta azkenik Basilea (Suitza)»; horrela deskribatu du Pratiyan margolariak erakusketa. Pixkanaka joan da margolari egiten Pratiyan, eta Basilean jaso duen ikastaroarekin formakuntzaren gailurrera heldu da.EspresionismoaJomuga jakinik gabe «edo hobe esanda, abiapuntu eta jomuga bakartzat oraina hartuta», eta bere bizitzaren pasarte guztietan ikasitakoaren emaitza da margolariaren lana. «Emaitza anitza da, zabala», gaineratu du egileak. Espresionismoaren isla garbia da erakusketa.Atzo ireki zun erakusketa eta uztailaren 17ra arte egongo da ikusteko aukera. Mikelazuloren ohiko ordutegian egongo da erakusketa zabalik: asteartetik igandera bitartean, 16:00etatik 00:00etara.
EZTENA izena duten teatro egunak
Antolatu ditu Mikelazulo kultur elkarteak Errenteria/Oreretan. Helburua egun batzuetan zehar antzergileen arteko elkargune bat osatzea da, lanak erakusteko, ekintza komunak egiteko, lagunarteko giroan egoteko, kezkak, ideiak eta teknikak elkar aldatzeko... Antzerkiak, eta sormenak oro har, oraindik behar dituelako komunikaziorako eta elkar topatzeko guneak... teatroaren magia ilun-argiak zipriztindurik!EZTENA teatro egunak
Mikelazulo kultur elkartea
Errenteria/Orereta
Ekainak 25
19:00 Hitzaldia: Alfonso Sastre “Un teatro nacional vasco”.
21:00 Antzezlana: “Zapatak”. Testua: Joxe Mari Carrere. Aktorea: Ainhoa Alberdi. Musika: Jurdana Otxoa. Zuzendaritza: Ainara Gurrutxaga.
Ekainak 26
20:00 Testuaren aurkezpena: “Munduko jakintsurik tontoena”. Egilea: Oier Guillan, Inaxito Albisurekin elkarlanean. BATBADA proiektuaren barruan argitaratuko da.
22:30 Piezak, esperimentazio gunea.
Ekainak 27
12:00 “Pertsonaiak kalean”. Herriko erdigunean. Parte hartzaileak: Gilkitxaro, Lakrikun, Labea…
14:00 Bazkaria, topagunea eta solasaldia: “Egungo antzerkilarien bizipenak”. (Txintxarri elkartean. Izena eman daiteke osteguna baino lehen 943 517002 telefonoan).
18:00 “Greban gaude” Lakrikun taldearen eskutik.
20:30 “Pepino ustelak (hozkailuan)” J.B. Pedradas-en eskutik.
Ekainak 28
19:00 Hitzaldia: Borja Ruiz. “Aktorea XX. Mendean: teknika estestikaren bila” eta “Kabiako esperientzia”.
Ondoren Iosu Florentinok Joseba Sarrionandiaren poemetan oinarritutako “Zaramalogia” pieza laburra eskainiko du.
(Lekurik aipatzen ez den ekitaldi guztiak Mikelazulon egingo dira).
Informazio gehiago:
mikelazulo@hotmail.com
943 517002
Zine Txiroa OreretanEkainaren 19 junio
"Arrhash (Veneno)"(Tarik El Idrissi y Javier Rada, 2008, Rif/Madrid): Bideo emanaldia eta ondoren solasaldia zuzendariekin.
Proyeccion del documental y después charla con los directores.
Arratsaldeko 19:30 etan / de la tardeErrenteria/Oreretako Mikelazulo kultur elkartea
"Arrhash (Veneno)"(Tarik El Idrissi y Javier Rada, 2008):(Castellano)
Entre 1923 y 1927 el ejército español utilizó de forma masiva gas mostaza contra población civil durante la guerra del Rif. España se convirtió en una de las primeras potencias en utilizar estos métodos de exterminio. Y consiguió que su crimen permaneciese en un conveniente olvido. Ochenta años después, un joven rifeño, residente en Madrid, inicia una carrera contra reloj para salvaguardar la memoria de los últimos testigos de aquella guerra. El Gobierno español nunca ha admitido tales crímenes. Y las víctimas, muy ancianas, amenazan con morir sin haber explicado qué ocurrió durante aquellos años de asfixia y muerte.
"Arrhash (Pozoina)"(Tarik El Idrissi y Javier Rada, 2008):(Euskara)
1923 eta 1927 urte bitartean, Rifeko gerratean zehar, espainiako armadak zibilak mostaza gasarekin bonbardeatu zituen. Espainia sarraski modu hauek erabiltzen hasi zen lehen indarretako bat izan zen. Krimenak isilean gordetzea lortu zuen.
80 urte beranduago Madrilen bizi den riftar batek guda hartako azken lekukoen oroitzapenak gordetzeko ahaleginari ekiten dio. Gobernu espainiarrak ez du aipatutako sarraskia inoiz onartu eta biltimak adina dela eta hilzorian daude, gertatutakoa oraindik azaltzeke dagoelarik.
----------------------------------------------------------------------------Iraupena/duracción: 45 minutuHizkuntzak/idiomas: castellano, tamazigh, euskera, francés, ingles
Besteak/Otros: Licencia Creative Comons
Informazio Gehiago / Más informacion:ArrhashEguzki bideoak ---------------------------------------------------------------------------
Euskal Herriko hainbat herritan burutzen den "Zine txiroa" izeneko ekimenarekin bat eginez eduki sozialak dituzten dokumentalak proiektatzen dira hilean behin Errenteria/Oreretan.
Proiekzio hauekin batera dokumentalekin osatutako bideoteka dago Nahi duenaren esku: interesa duten herriko elkarte nahiz norbanakoei eskaini nahi zaie haiek alokairu sinboliko baten truke ikusteko aukera. Informazio gehiagorako:Mikelazulo: 943 517002mikelazulo@hotmail.comescrache@gmail.comwww.escrache.org
Proyeccion del documental y después charla con los directores.
Arratsaldeko 19:30 etan / de la tardeErrenteria/Oreretako Mikelazulo kultur elkartea
"Arrhash (Veneno)"(Tarik El Idrissi y Javier Rada, 2008):(Castellano)
Entre 1923 y 1927 el ejército español utilizó de forma masiva gas mostaza contra población civil durante la guerra del Rif. España se convirtió en una de las primeras potencias en utilizar estos métodos de exterminio. Y consiguió que su crimen permaneciese en un conveniente olvido. Ochenta años después, un joven rifeño, residente en Madrid, inicia una carrera contra reloj para salvaguardar la memoria de los últimos testigos de aquella guerra. El Gobierno español nunca ha admitido tales crímenes. Y las víctimas, muy ancianas, amenazan con morir sin haber explicado qué ocurrió durante aquellos años de asfixia y muerte.
"Arrhash (Pozoina)"(Tarik El Idrissi y Javier Rada, 2008):(Euskara)
1923 eta 1927 urte bitartean, Rifeko gerratean zehar, espainiako armadak zibilak mostaza gasarekin bonbardeatu zituen. Espainia sarraski modu hauek erabiltzen hasi zen lehen indarretako bat izan zen. Krimenak isilean gordetzea lortu zuen.
80 urte beranduago Madrilen bizi den riftar batek guda hartako azken lekukoen oroitzapenak gordetzeko ahaleginari ekiten dio. Gobernu espainiarrak ez du aipatutako sarraskia inoiz onartu eta biltimak adina dela eta hilzorian daude, gertatutakoa oraindik azaltzeke dagoelarik.
----------------------------------------------------------------------------Iraupena/duracción: 45 minutuHizkuntzak/idiomas: castellano, tamazigh, euskera, francés, ingles
Besteak/Otros: Licencia Creative Comons
Informazio Gehiago / Más informacion:ArrhashEguzki bideoak ---------------------------------------------------------------------------
Euskal Herriko hainbat herritan burutzen den "Zine txiroa" izeneko ekimenarekin bat eginez eduki sozialak dituzten dokumentalak proiektatzen dira hilean behin Errenteria/Oreretan.
Proiekzio hauekin batera dokumentalekin osatutako bideoteka dago Nahi duenaren esku: interesa duten herriko elkarte nahiz norbanakoei eskaini nahi zaie haiek alokairu sinboliko baten truke ikusteko aukera. Informazio gehiagorako:Mikelazulo: 943 517002mikelazulo@hotmail.comescrache@gmail.comwww.escrache.org
Hitzordua gaur izango da, Errenteriako Mikelazulo kultur etxean
Tino Brugos.Xega kolektiboko koordinatzailea
EHGAMek antolatuta, 'De Stonewll a nuestros días: 40 años de una lucha' hitzaldia emango du Tino Brugos Xegako kideak., 19:30ean.
«Fundamentalismo erlijiosoak homofobia zabalduko du beti»
Uxua Larretxea. Donostia
Tino Brugos (Asturias, Espainia, 1958) Xente Gai Astur (Xega) kolektiboko koordinatzailea da. Azken 40 urteetan gayen, lesbianen eta transexualen aldeko mugimenduek izandako garapenaz mintzatuko da gaur, Mikelazulon (Errenteria). Orain arte eskubideen alorrean izugarri aurreratu bada ere orandik lan asko egiteko dagoela aitortu du. Hitzaldia Vicente Vadillo Santamaria Francis-en heriotza oroituz abiatuko duzu. Zer garrantzia izan zuen gertaera horrek homosexualen eta transexualen eskubideen aldeko borrokan? 1979. urtean jazo zen gertaera, Errenterian (Gipuzkoa). Nik orduan 20 urte nituen, eta arretaz entzun nuen gertaturikoa. Hedabideek gertaera horren berri eman zuten, eta hurrengo egunean greba orokorra antolatu zen heriotza salatzeko. Finean, gaiaz normal hitz egin zen. Halere, heriotza horrekin ohartu nintzen panorama zaila genuela. Orain arte asko aurreratu da gayen, lesbianen, eta transexualen eskubideen onarpenean. Nola ikusten duzu egungo egoera? 1969an Stonewall erreboltak gertatu zirenetik egundaino izugarri aurreratu da, aldaketa sakonak izan dira. Hein handi batean ez zen posible izan iraultza, baina egunerokotasunean eragina izatea lortu genuen, bai homosexualen eta transexualen artean bai gizartean orokorrean. Lehen onartzen ez zen gizarte subjektu bat eraiki dugu urte hauetan guztietan. Horretarako, gogor borrokatu gara, baina gauza bat argi daukagu: gelditzeko etorri gara. Onerako zein txarrerako agenda politikoetan gaude. Globalizazioak ez al dizue erraztu mugimendu guztien arteko harremana eta elkarlana? Globalizazioak gure mezua munduan zehar zabal dadin eta elkarren berri izan dezagun lagundu digu. Halaber, mugimendu guztien batasuna oso zaila da, herrialde bakoitzeko egoera sozio-politikoa eta kulturala oso desberdina delako. Mugimendua plurala bilakatu da, eta horrek zatiketa dakar, baina, era berean, gizarte klase guztietan eragina izaten ari dela ere erakusten du, eta hori baikorra da. Aurrerantzean zein alderdi geratzen da bereziki lantzeko? Espainian legezkoa dena gizarte eremu guztietan arrunt bilakatzea da erronka, eta sozialki onargarria izan dadin borrakatzea. Arruntasun hori gizartearen osotasunera zabaldu behar dugu. Nolanahi ere, jabetzen gara fundamentalismo erlijiosoak beti homofobiak zabalduko dituela. Bestalde, transexualen eskubideen aldeko borrokan lan asko egiteko dago; adibidez, gizarte segurantzak sexu organuen kirurgia operazioak ordain diezaion lortu behar dugu, eta gizartean euren integrazia bultzatu. Bisexualen aldarrikapenak ere lantzeko ditugu. Ez al dira egun sozialki gayak eta lesbianak transexualak baino hobeto onartzen? Marketina dago horren atzean. Urte hauetako borroka bereziki gizonezkoek garatu dute, eta, ondorioz, nolabaiteko errespetua lortu dute. Lesbianak ere errespetatzen direla esango nuke, baina hori ez da horren agerikoa. Gayen, lesbianen eta transexualen alde mugimenduetan gizonezkoak monopolioa izan dute, eta hori aldatu behar dugu. Gizartea kontzientziatua ikusten duzu homosexualen eta transexualen gaien inguruan? Gizarte sektore bati behin eta berriz jakinarazi behar zaie gure eskubideak bermatzea ez duela euren eskubideen gutxitzea ekartzen, ez gaudela eri, ez garela lehen baino gehiago, baizik eta ageriago gaudela, eta abar. Eztabaida hori gizartera eraman eta iraunarazi behar dugu. Hezkuntzak zeresan handia dauka horretan, eta, horrenbestez, gaia eskolan etengabe landu behar da urtez urte. Gazteek bizi duten errealitatean homosexualak, transexualak eta atzerritarrak daude, besteak beste, eta hori eskolatik asimilatu behar dute. Egun desberdintasunaren eta aniztasunaren aldeko apologia egiten da, baina benetan uste duzu gizarte hau tolerantea dela desberdina denarekin? Gertuko kasua denean kolpe antzeko bat gertatzen da, baina lehen ez bezala orain familiak ere gure eskubideen borrokan parte hartzen du. Orain arte umezurtzak izan gara, ez baitzegoen inor babestuko gintuenik. Zorionez, guri laguntzen ikasten ari dira.
EHGAMek antolatuta, 'De Stonewll a nuestros días: 40 años de una lucha' hitzaldia emango du Tino Brugos Xegako kideak., 19:30ean.
«Fundamentalismo erlijiosoak homofobia zabalduko du beti»
Uxua Larretxea. Donostia
Tino Brugos (Asturias, Espainia, 1958) Xente Gai Astur (Xega) kolektiboko koordinatzailea da. Azken 40 urteetan gayen, lesbianen eta transexualen aldeko mugimenduek izandako garapenaz mintzatuko da gaur, Mikelazulon (Errenteria). Orain arte eskubideen alorrean izugarri aurreratu bada ere orandik lan asko egiteko dagoela aitortu du. Hitzaldia Vicente Vadillo Santamaria Francis-en heriotza oroituz abiatuko duzu. Zer garrantzia izan zuen gertaera horrek homosexualen eta transexualen eskubideen aldeko borrokan? 1979. urtean jazo zen gertaera, Errenterian (Gipuzkoa). Nik orduan 20 urte nituen, eta arretaz entzun nuen gertaturikoa. Hedabideek gertaera horren berri eman zuten, eta hurrengo egunean greba orokorra antolatu zen heriotza salatzeko. Finean, gaiaz normal hitz egin zen. Halere, heriotza horrekin ohartu nintzen panorama zaila genuela. Orain arte asko aurreratu da gayen, lesbianen, eta transexualen eskubideen onarpenean. Nola ikusten duzu egungo egoera? 1969an Stonewall erreboltak gertatu zirenetik egundaino izugarri aurreratu da, aldaketa sakonak izan dira. Hein handi batean ez zen posible izan iraultza, baina egunerokotasunean eragina izatea lortu genuen, bai homosexualen eta transexualen artean bai gizartean orokorrean. Lehen onartzen ez zen gizarte subjektu bat eraiki dugu urte hauetan guztietan. Horretarako, gogor borrokatu gara, baina gauza bat argi daukagu: gelditzeko etorri gara. Onerako zein txarrerako agenda politikoetan gaude. Globalizazioak ez al dizue erraztu mugimendu guztien arteko harremana eta elkarlana? Globalizazioak gure mezua munduan zehar zabal dadin eta elkarren berri izan dezagun lagundu digu. Halaber, mugimendu guztien batasuna oso zaila da, herrialde bakoitzeko egoera sozio-politikoa eta kulturala oso desberdina delako. Mugimendua plurala bilakatu da, eta horrek zatiketa dakar, baina, era berean, gizarte klase guztietan eragina izaten ari dela ere erakusten du, eta hori baikorra da. Aurrerantzean zein alderdi geratzen da bereziki lantzeko? Espainian legezkoa dena gizarte eremu guztietan arrunt bilakatzea da erronka, eta sozialki onargarria izan dadin borrakatzea. Arruntasun hori gizartearen osotasunera zabaldu behar dugu. Nolanahi ere, jabetzen gara fundamentalismo erlijiosoak beti homofobiak zabalduko dituela. Bestalde, transexualen eskubideen aldeko borrokan lan asko egiteko dago; adibidez, gizarte segurantzak sexu organuen kirurgia operazioak ordain diezaion lortu behar dugu, eta gizartean euren integrazia bultzatu. Bisexualen aldarrikapenak ere lantzeko ditugu. Ez al dira egun sozialki gayak eta lesbianak transexualak baino hobeto onartzen? Marketina dago horren atzean. Urte hauetako borroka bereziki gizonezkoek garatu dute, eta, ondorioz, nolabaiteko errespetua lortu dute. Lesbianak ere errespetatzen direla esango nuke, baina hori ez da horren agerikoa. Gayen, lesbianen eta transexualen alde mugimenduetan gizonezkoak monopolioa izan dute, eta hori aldatu behar dugu. Gizartea kontzientziatua ikusten duzu homosexualen eta transexualen gaien inguruan? Gizarte sektore bati behin eta berriz jakinarazi behar zaie gure eskubideak bermatzea ez duela euren eskubideen gutxitzea ekartzen, ez gaudela eri, ez garela lehen baino gehiago, baizik eta ageriago gaudela, eta abar. Eztabaida hori gizartera eraman eta iraunarazi behar dugu. Hezkuntzak zeresan handia dauka horretan, eta, horrenbestez, gaia eskolan etengabe landu behar da urtez urte. Gazteek bizi duten errealitatean homosexualak, transexualak eta atzerritarrak daude, besteak beste, eta hori eskolatik asimilatu behar dute. Egun desberdintasunaren eta aniztasunaren aldeko apologia egiten da, baina benetan uste duzu gizarte hau tolerantea dela desberdina denarekin? Gertuko kasua denean kolpe antzeko bat gertatzen da, baina lehen ez bezala orain familiak ere gure eskubideen borrokan parte hartzen du. Orain arte umezurtzak izan gara, ez baitzegoen inor babestuko gintuenik. Zorionez, guri laguntzen ikasten ari dira.
"DEVENIR PERRA" ekainak 4 19,30etan
LIBURU AURKEZPENA:Mikelazulon -Orereta
"DEVENIR PERRA" Ekainak 4 - 19,30etan
Itziar Ziga eta Veronika Arauzoren eskutik
Itziar Ziga
(1974)
Itziar Ziga creció en un barrio de bloques de Rentería entre nubes tóxicas y descampados verde fluor. Hasta sus cinco años nadie se percató de que la futura perra no veía ni su sombra, de ahí quizás su preferencia por vislumbrar entre tinieblas. Era una niña freaki que soñaba con ser libre y con estar buena. Tras licenciarse en periodismo y emigrar a Barcelona, ha transitado por los más precarios trabajos que el recién estrenado milenio reserva a las mujeres pobres y extraviadas. Hasta ahora no ha logrado dar el salto a la prostitución. Una vez publicó un artículo en la prestigiosa revista juvenil You, pero nunca más la llamaron. Durante tres maravillosos años fue reportera en el extinguido periódico de mujeres Andra. Es vegetariana en la mesa y omnívora en la cama. El feminismo es su religión, aunque en esto también salió hereje. Su mayor orgullo es haber mantenido durante seis años un activismo pasivista en el duo ex_dones, junto a su inseparable Mónica Boix. Y alumbrar con ella el pantojismo, técnica para exorcizar el patetismo amoroso. Con este libro espera dejar de ser camarera... y contagiarse con otras perras de rabia y de éxtasis.
Larunbata 16an BatBada proiektoa
Poesiaren Astearen testuinguruan honako liburu hauek ikusiko dute argia:Asier Sarasolaren Poems everybody, poems!. Poemei buruzko saiakera poetikoa. Idoia Beratarbide pintore eta ilustratzaileak egindako alea. Aurkezpenaren egunean Audio-CD bat egongo da eskuragarri liburuaren pasarteekin.Ion Olanoren Ebaki. Poesia liburua. Hainbat lagunen collageekin egindako alea.Oscar Mansoren Breve historia de los conquistadores. Poesia liburua. Aitor Ruiz de Eginok eskultoreak egindako alea. Zuzeneko aurkezpena idazleak berak sortutako musikarekin egingo da. urkezpena arratzaldeko 20,00etan
deskargatzeko - www.batBada.blogspot.com
ez dela ingelesez mintzo esan behar lehena. hizkuntza izan nahi ez duen hizkera dugula ordea asierren liburu honetan. edo hizkuntza guztiak izan nahi duena, baita hitzik gabekoak ere. hala, poesia, behar hori elikatutako zenbait izen erreferente bildu dizkigu honakoan. poesiaren arlo ezberdinak adibide konkretuekin ikutuaz, betiere jakinduriaz eta jakinminez, betiere perspektibaz baina gertutik. poesiagintzari buruzko poesiazko irakurketa ederra dela poemaren aldarri hau. bestalde, idoia beratarbidek eder pintatu ditu keinuak, poemen kondar ezinbestekoak.disfruta dezala poesian aritua ez denak, goza ez ezik ikasi ere egingo duelako. maita dezala poesia maite duenak. ander (batBada proiektuko kidea)
Breve historia de los conquistadores
Supongamos que alguien te cuenta que a la vuelta de la esquina, ZAS! Que basta con echar una ojeada al vecindario y CRACK! Que en este juego juntar palabras de Oscar se encuentra uno con susurros, aullidos, quejidos. Que hasta los desgarros toman forma de caricia que roza tu piel y que con cara de tonto y media sonrisa te repites una y otra vez antes de dormir: “ Estás vacía Adela, y tu única misión en el mundo es ser feliz.”Supongamos que a un grupo de niños les recitas parte de este hermoso poemario, y entre risas y muecas de asco te piden que sigas, ¡cómo que alguien se pierde en línea recta! claman, ¡no tiene ningún sentido! aclaran, y ¿qué significa grotesco? preguntan, y ¡cómo que alguien compuso una sinfonía del asesino!Supongamos que una reseña invita a la lectura de un libro, y a un niño sirva de algo obligarle a ello. Supongamos que te dice: ¡es de risa, de miedo y asqueroso! ¡y me gusta!Es hermoso digo, te interroga, te sacude y cual verde para un rumiante reaparece cuando menos te lo esperas ZAS! a la vuelta de la esquina CRACK! al echar una ojeada al vecindario, sí, es esta “Breve historia de los conquistadores”
9. POESIAREN ASTEA
IRAKURLE BAT BADA
Mikelazulo kultur elkartea (Errenteria/Orereta)
Maiatzak 12, asteartea (20:00)
Hitzak musikan poesia eta musika emanaldia. Itxaro Borda, Kattalin Totorika eta Pantxix Bidart.
Maiatzak 13, asteazkena
Irakurle bat bada ekimena: arratsaldean zehar Mikelazuloko espazioa poesiaz beteko da, astean zehar irakurriko diren poemak opari.
Maiatzak 14, osteguna (20:00)
Palestina: maitasuna eta bakearen lurraldea. Mahmud Darwishen poemen irakurketa.
Maiatzak 15 ostirala (20:00)
Jon Miner eta Intxixu Lotien Bandaren kontzertua.
Maiatzak 16 larunbata (19:00)
BATBADA proiektuaren aurkezpena, hiru libururen argitaratzearekin:
Asier Sarasolaren Poems everybody, poems!
Ion Olanoren Ebaki
Oscar Mansoren Breve historia de los conquistadores
Maiatzak 17 igandea (19:00)
Suzko lilia: olerkia, musika, estereofonia. Hedoi Etxarte eta Andoni Arcillaren eskutik.
Eta maiatzaren 23an (10:00-14:00)
Literatura eskola: 36ko gerra euskal literaturan, Edorta Jimenezen eskutik.
Informazio gehiago:
Mikelazulo k.e.
mikelazulo@hotmail.com
943 517002/679977276
BATBADA PROIEKTUARI BURUZ:
Literatura maite dugu, eta literaturarekin batera liburuak, liburuei buruzko guztiak, irakurtzea bera. Oinarrizko grina horri erantzunez sortu zen Mikelazulon, orain hilabete batzuk, BATBADA proiektua.
Proiektu honen helburua funtsean honakoa da: sortzaile berrien lanei bidea egiten hasteko aukera ematea, eta beste euskarrietan argitaratzen zailak diren lanak irakurlearen esku uztea. Proiektuak ezaugarri hauek ditu:
- Tankera anitzeko testuak eman nahi dira ezagutzera (poesia, teatroa, saiakera laburrak...), BATBADA irakurle-lantegian osatu ondoren.
- Testuen ale bakarra argitaratuko da, beste hainbat alorretako sortzaileek (eskultura, pintura, soinua, argazkia…) artista-liburu moduan atondua.
- Liburuak Mikelazulon egongo dira denon eskura urte osoan zehar, eta baita sarean ere copyleft lizentzia baten barruan.
- Garrantzia berezia emango zaio ale bakoitzaren aurkezpen ekitaldiari.
9. Poesiaren Astearen testuinguruan aurkeztuko du Mikelazulok ekimena. Honako liburu hauek ikusiko dute argia:
- Asier Sarasolaren Poems everybody, poems!. Poemei buruzko saiakera poetikoa. Idoia Beratarbide pintore eta ilustratzaileak egindako alea. Aurkezpenaren egunean Audio-CD bat egongo da eskuragarri liburuaren pasarteekin.
- Ion Olanoren Ebaki. Poesia liburua. Hainbat lagunen collageekin egindako alea. Hainbat musikorekin elkarlanean aurkeztuko du.
- Oscar Mansoren Breve historia de los conquistadores. Poesia liburua. Aitor Ruiz de Eginok eskultoreak egindako alea. Zuzeneko aurkezpena idazleak berak sortutako musikarekin egingo da.
Mikelazulo kultur elkartea (Errenteria/Orereta)
Maiatzak 12, asteartea (20:00)
Hitzak musikan poesia eta musika emanaldia. Itxaro Borda, Kattalin Totorika eta Pantxix Bidart.
Maiatzak 13, asteazkena
Irakurle bat bada ekimena: arratsaldean zehar Mikelazuloko espazioa poesiaz beteko da, astean zehar irakurriko diren poemak opari.
Maiatzak 14, osteguna (20:00)
Palestina: maitasuna eta bakearen lurraldea. Mahmud Darwishen poemen irakurketa.
Maiatzak 15 ostirala (20:00)
Jon Miner eta Intxixu Lotien Bandaren kontzertua.
Maiatzak 16 larunbata (19:00)
BATBADA proiektuaren aurkezpena, hiru libururen argitaratzearekin:
Asier Sarasolaren Poems everybody, poems!
Ion Olanoren Ebaki
Oscar Mansoren Breve historia de los conquistadores
Maiatzak 17 igandea (19:00)
Suzko lilia: olerkia, musika, estereofonia. Hedoi Etxarte eta Andoni Arcillaren eskutik.
Eta maiatzaren 23an (10:00-14:00)
Literatura eskola: 36ko gerra euskal literaturan, Edorta Jimenezen eskutik.
Informazio gehiago:
Mikelazulo k.e.
mikelazulo@hotmail.com
943 517002/679977276
BATBADA PROIEKTUARI BURUZ:
Literatura maite dugu, eta literaturarekin batera liburuak, liburuei buruzko guztiak, irakurtzea bera. Oinarrizko grina horri erantzunez sortu zen Mikelazulon, orain hilabete batzuk, BATBADA proiektua.
Proiektu honen helburua funtsean honakoa da: sortzaile berrien lanei bidea egiten hasteko aukera ematea, eta beste euskarrietan argitaratzen zailak diren lanak irakurlearen esku uztea. Proiektuak ezaugarri hauek ditu:
- Tankera anitzeko testuak eman nahi dira ezagutzera (poesia, teatroa, saiakera laburrak...), BATBADA irakurle-lantegian osatu ondoren.
- Testuen ale bakarra argitaratuko da, beste hainbat alorretako sortzaileek (eskultura, pintura, soinua, argazkia…) artista-liburu moduan atondua.
- Liburuak Mikelazulon egongo dira denon eskura urte osoan zehar, eta baita sarean ere copyleft lizentzia baten barruan.
- Garrantzia berezia emango zaio ale bakoitzaren aurkezpen ekitaldiari.
9. Poesiaren Astearen testuinguruan aurkeztuko du Mikelazulok ekimena. Honako liburu hauek ikusiko dute argia:
- Asier Sarasolaren Poems everybody, poems!. Poemei buruzko saiakera poetikoa. Idoia Beratarbide pintore eta ilustratzaileak egindako alea. Aurkezpenaren egunean Audio-CD bat egongo da eskuragarri liburuaren pasarteekin.
- Ion Olanoren Ebaki. Poesia liburua. Hainbat lagunen collageekin egindako alea. Hainbat musikorekin elkarlanean aurkeztuko du.
- Oscar Mansoren Breve historia de los conquistadores. Poesia liburua. Aitor Ruiz de Eginok eskultoreak egindako alea. Zuzeneko aurkezpena idazleak berak sortutako musikarekin egingo da.
SOLASALDIA. BARTZELONAKO IKASLEEN ESPERIENTZIA
Laguna: azken hilabeteetan Bartzelonako ikasle askok Bolognako Unibertsitate-egitasmoa eztabaida-gai izan dute eta horren harira, eta beraien iritsi eta jarrerak ezagunak eta publikoak izan daitezen, autoorganizazio eta mobilizazio prozesu baten esperientzia izan dute.
Horren berri izateko, Mikelazulok hitzaldi-solasaldi bat antolatu du, maiatzaren 6ean, arratsaldeko 19,30tan, Mikelazulo elkartean. Gurekin egongo da Mariona Cruells, esperientzia horiek gertutik ezagutzen duena. Lagun honi elkarrizketaren bat egin nahi izanez gero, harremanetan jar zaitez Mikelazuloko Iker-ekin (tfnoa: 617819981).
CHARLA. LA EXPERIENCIA DE ESTUDIANTES DE BARCELONA.
Laguna: estos últimos meses muchos estudiantes de Barcelona han tenido como tema de debate el proyecto universitario de Boloña. Y al hilo de este debate, y para hacer conocidos y públicos sus opiniones y actitudes, han tenido una experiencia de autoorganización y movilización.
Para informar de ello, Mikelazulo ha organizado una charla, el día 6 de mayo, a las 19,30 de la tarde, en los locales de Mikelazulo. Estará con nosotros Mariona Cruells, que conoce de cerca esas experiencias. Si desearas hacer alguna entrevista o alguna pregunta a la compañera, ponte en contaco con Iker de Mikelazulo (tel: 617 819 981)
Horren berri izateko, Mikelazulok hitzaldi-solasaldi bat antolatu du, maiatzaren 6ean, arratsaldeko 19,30tan, Mikelazulo elkartean. Gurekin egongo da Mariona Cruells, esperientzia horiek gertutik ezagutzen duena. Lagun honi elkarrizketaren bat egin nahi izanez gero, harremanetan jar zaitez Mikelazuloko Iker-ekin (tfnoa: 617819981).
CHARLA. LA EXPERIENCIA DE ESTUDIANTES DE BARCELONA.
Laguna: estos últimos meses muchos estudiantes de Barcelona han tenido como tema de debate el proyecto universitario de Boloña. Y al hilo de este debate, y para hacer conocidos y públicos sus opiniones y actitudes, han tenido una experiencia de autoorganización y movilización.
Para informar de ello, Mikelazulo ha organizado una charla, el día 6 de mayo, a las 19,30 de la tarde, en los locales de Mikelazulo. Estará con nosotros Mariona Cruells, que conoce de cerca esas experiencias. Si desearas hacer alguna entrevista o alguna pregunta a la compañera, ponte en contaco con Iker de Mikelazulo (tel: 617 819 981)
PIEZAK izeneko proiektua
eskaintzen du Errenteria/Oreretako Mikelazulo kultur elkarteak hilero azken ostiralean 22:30ean. Apirilaren 24an pieza hauek osatuko dute saioa:
- "¿Es esto una mujer" izeneko ikusentzunezkoa. (Audiovisual de 12’ de duración que corresponde a una primera etapa de trabajo sobre la imagen de una misma y los problemas de identidad. Son las primeras ideas que conformarán -esperemos- el cuerpo de un espectáculo entre escénico y audiovisual).
Ideia: Espe López Antzezlea: Patricia Franco Kamara eta edizioa: Sergio Fabri Ekoizpena: Behibis.
- Alvaro Ledesmak bere irudi eta musikarekin sortutako bi bideoen proiekzioa (mezu honekin argazkiak doaz).- Idoia Beratarbideren "Haur hautsia" izeneko animazioari hainbat musikarik zuzenean jarriko diote soinu banda.- "Herri bat" pieza kolektiboa, pare hartze irekiarekin. Azken honen bidez hilabetero eta ekaina bitarte nahi duen orok irudimenezko herri berri baten sormenean parte hartu ahal izango dute: pertsonaiak, monumentuak, legeak, erlijioak, uneak, oroitzapenak, gertaerak... edo guztiz kontrakoa, haiek gabeko herria sortuko dute. PIEZAK proiektuari 2006ko irailean eman zitzaion hasiera. Proiektua ezaugarri hauekin jaio zen: - Saio esperimentalak jendaurrean erakutsi, aukera dagoenean inprobisazioari, zuzeneko esperimentuei bidea emanez. - Jendeak sortuak izan ditzakeen sormen lan laburrak ezagutzera emateko erakusleihoa: dantza, antzerkia, kortoak, poesia errezitaldiak, irakurketa dramatizatuak, inprobisazioak, ikusentzunezko artistikoak... - Pieza laburrak eskaini eta gero, publikoak egileekin komentatzeko aukera izan ohi du.- Deialdia erabat irekia da. El 24 de abril a las 22:30 en Mikelazulo kultur elkartea (Errenteria/Orereta), se ofrecerán las siguientes Piezas: - "¿Es esto una mujer". Audiovisual de 12’ de duración que corresponde a una primera etapa de trabajo sobre la imagen de una misma y los problemas de identidad. Son las primeras ideas que conformarán -esperemos- el cuerpo de un espectáculo entre escénico y audiovisual.
Idea: Espe López Intérprete: Patricia Franco Cámara y edición: Sergio Fabri Producción: Behibis.
- Dos trabajos de Alvaro Ledesma con imágenes y música de creación propia.
- Sobre la animación "Haur hautsia" de Idoia Beratarbide dos músicos crearán una banda sonora en directo.- "Herri bat" pieza colectiva, con participación abierta. Mediante esta pieza durante todos los meses hasta junio todo aquel y aquella que quiera podrá participar en la creación de un nuevo pueblo: personajes, monumentos, leyes, religiones, momentos, recuerdos, historias... o todo lo contrario, podrá crear un pueblo en la que no existan.
“Piezak” es un proyecto que nace en el año 2006 con las siguientes bases:
-Exponer ante el público pequeñas piezas experimentales, fueran parte de un espectáculo mayor o meramente circunstanciales.
-Ofrecer un espacio donde los creadores puedan exponer “pequeños” trabajos ya creados en cualquier modalidad o disciplina.
-Dar lugar al intercambio de ideas y pareceres con el público
Informazio gehiago: mikelazulo@hotmail.com943 517002
- "¿Es esto una mujer" izeneko ikusentzunezkoa. (Audiovisual de 12’ de duración que corresponde a una primera etapa de trabajo sobre la imagen de una misma y los problemas de identidad. Son las primeras ideas que conformarán -esperemos- el cuerpo de un espectáculo entre escénico y audiovisual).
Ideia: Espe López Antzezlea: Patricia Franco Kamara eta edizioa: Sergio Fabri Ekoizpena: Behibis.
- Alvaro Ledesmak bere irudi eta musikarekin sortutako bi bideoen proiekzioa (mezu honekin argazkiak doaz).- Idoia Beratarbideren "Haur hautsia" izeneko animazioari hainbat musikarik zuzenean jarriko diote soinu banda.- "Herri bat" pieza kolektiboa, pare hartze irekiarekin. Azken honen bidez hilabetero eta ekaina bitarte nahi duen orok irudimenezko herri berri baten sormenean parte hartu ahal izango dute: pertsonaiak, monumentuak, legeak, erlijioak, uneak, oroitzapenak, gertaerak... edo guztiz kontrakoa, haiek gabeko herria sortuko dute. PIEZAK proiektuari 2006ko irailean eman zitzaion hasiera. Proiektua ezaugarri hauekin jaio zen: - Saio esperimentalak jendaurrean erakutsi, aukera dagoenean inprobisazioari, zuzeneko esperimentuei bidea emanez. - Jendeak sortuak izan ditzakeen sormen lan laburrak ezagutzera emateko erakusleihoa: dantza, antzerkia, kortoak, poesia errezitaldiak, irakurketa dramatizatuak, inprobisazioak, ikusentzunezko artistikoak... - Pieza laburrak eskaini eta gero, publikoak egileekin komentatzeko aukera izan ohi du.- Deialdia erabat irekia da. El 24 de abril a las 22:30 en Mikelazulo kultur elkartea (Errenteria/Orereta), se ofrecerán las siguientes Piezas: - "¿Es esto una mujer". Audiovisual de 12’ de duración que corresponde a una primera etapa de trabajo sobre la imagen de una misma y los problemas de identidad. Son las primeras ideas que conformarán -esperemos- el cuerpo de un espectáculo entre escénico y audiovisual.
Idea: Espe López Intérprete: Patricia Franco Cámara y edición: Sergio Fabri Producción: Behibis.
- Dos trabajos de Alvaro Ledesma con imágenes y música de creación propia.
- Sobre la animación "Haur hautsia" de Idoia Beratarbide dos músicos crearán una banda sonora en directo.- "Herri bat" pieza colectiva, con participación abierta. Mediante esta pieza durante todos los meses hasta junio todo aquel y aquella que quiera podrá participar en la creación de un nuevo pueblo: personajes, monumentos, leyes, religiones, momentos, recuerdos, historias... o todo lo contrario, podrá crear un pueblo en la que no existan.
“Piezak” es un proyecto que nace en el año 2006 con las siguientes bases:
-Exponer ante el público pequeñas piezas experimentales, fueran parte de un espectáculo mayor o meramente circunstanciales.
-Ofrecer un espacio donde los creadores puedan exponer “pequeños” trabajos ya creados en cualquier modalidad o disciplina.
-Dar lugar al intercambio de ideas y pareceres con el público
Informazio gehiago: mikelazulo@hotmail.com943 517002
lupa
Hoy arranca en Errenteria la segunda edición de la muestra de documentales Lupa, que además de proyecciones de películas de este género también lleva a cabo diversos encuentros que arrancarán hoy, viernes, a las 11.00 de la mañana en la propia sede de Mikelazulo.
Los temas que se debatirán hoy serán la introducción al documental árabe a cargo de Basel Ramsis, realizador egipcio que comisaría la sección de documental árabe en Documenta Madrid; Cine de bajo presupuesto: Se hará un repaso al cine de bajo presupuesto, razones que lo motivan, ejemplos y experiencias personales y Distribución: Eguzki Bideoak, colectivo de videoactivismo de Iruña que compartirá con los presentes su experiencia en la distribución de documentales. A partir de aquí se abrirá un coloquio en torno a las vías de distribución, canales, alternativas, plataformas, etc...
Mañana sábado a las 11.00 los temas que se verán serán trabajos en proceso, ya que este es el día para descubrir distintos trabajos que se están gestando, trabajos en proceso que puedan dar pie al debate.
Los proyectos serán el de Cecilia Posada Jacaramijoy, de la tierra sagrada a la gran ciudad, documental sobre el pintor colombiano Carlos Jacanamijoy, afincado en Nueva York
Pitu García presentará su proyecto de revista digital Lafilm magacine. Kinoskopik, productora de Gasteiz compartirá la experiencia de rodar en Rusia para su proyecto Náufragos del imperio y Clara Farràs comentará el proceso en el que se encuentra La maleta de Michelle, documental sobre Michelle, un artista catalán conocido en el ambiente barcelonés de los años 70 que, sin embargo, terminó sus días solo y en la pobreza.
Además hoy viernes a las 18.30 se proyectará el documental de Gregorio Suberbiola Sicarios del capital sobre Colombia y "Columpios-Marajeeh" de Basel Ramsis que trata sobre mujeres palestinas a ambos lados de la línea de tregua.
Mañana sábado a las 18.30 en Mikelazulo se podrá ver Kardala de Juan Bidegain y Eugenio Bidegain sobre los marineros vascos y a las 20.30 horas, El viaje de la organización Vite de Sebastián Roselló que versará sobre 'un viaje por España acompañando a la única organización que lucha por los derechos de las esculturas y busca a personas que quieran adoptarlas'.
Los temas que se debatirán hoy serán la introducción al documental árabe a cargo de Basel Ramsis, realizador egipcio que comisaría la sección de documental árabe en Documenta Madrid; Cine de bajo presupuesto: Se hará un repaso al cine de bajo presupuesto, razones que lo motivan, ejemplos y experiencias personales y Distribución: Eguzki Bideoak, colectivo de videoactivismo de Iruña que compartirá con los presentes su experiencia en la distribución de documentales. A partir de aquí se abrirá un coloquio en torno a las vías de distribución, canales, alternativas, plataformas, etc...
Mañana sábado a las 11.00 los temas que se verán serán trabajos en proceso, ya que este es el día para descubrir distintos trabajos que se están gestando, trabajos en proceso que puedan dar pie al debate.
Los proyectos serán el de Cecilia Posada Jacaramijoy, de la tierra sagrada a la gran ciudad, documental sobre el pintor colombiano Carlos Jacanamijoy, afincado en Nueva York
Pitu García presentará su proyecto de revista digital Lafilm magacine. Kinoskopik, productora de Gasteiz compartirá la experiencia de rodar en Rusia para su proyecto Náufragos del imperio y Clara Farràs comentará el proceso en el que se encuentra La maleta de Michelle, documental sobre Michelle, un artista catalán conocido en el ambiente barcelonés de los años 70 que, sin embargo, terminó sus días solo y en la pobreza.
Además hoy viernes a las 18.30 se proyectará el documental de Gregorio Suberbiola Sicarios del capital sobre Colombia y "Columpios-Marajeeh" de Basel Ramsis que trata sobre mujeres palestinas a ambos lados de la línea de tregua.
Mañana sábado a las 18.30 en Mikelazulo se podrá ver Kardala de Juan Bidegain y Eugenio Bidegain sobre los marineros vascos y a las 20.30 horas, El viaje de la organización Vite de Sebastián Roselló que versará sobre 'un viaje por España acompañando a la única organización que lucha por los derechos de las esculturas y busca a personas que quieran adoptarlas'.
"Cam-bur-pin-tón , sustraien indarra"
izeneko dokumentala ikusi ahal izango da Errenteria/Oreretako Mikelazulo kultur elkartean apirilaren 5ean 19:00etan. Egileak bertan izango dira. "Cam-bur-pin-tón , sustraien indarra" dokumentalak Venezuelan, herri musikaren berreskuratze lanaren garrantzia aldarrikatzen du.Miguel A.Jiménez eta Itziar Egañaren bigarren lanak sortzaile desberdinen hausnarketak eta Venezuelako musika uztartzen ditu, "Cuatro-a" (bertako instrumentu nazioanala) ardatz hartuz.Gaur egun merkatuak inposatzen dituen ereduei, gustoei ...e.a aurre egiteko, lan honetan agertuko diren hainbat musikagile, kantari, luthier, adibidez : Cecilia Todd, Gustavo Colina, Israel Colina, Yolanda Delgado, Rafael Salazar, Gonzalo Pieters, Ismael Querales eta Cheo Hurtadoren iritziak eta proposamenak ezinbestekoak izango ditugu.
Eta Karmele? antzezlana apirilaren 3an, Mikelazulon. Datorren ostiralean, APIRILAK 3, antzerki ikuskizun berezia izango da Orereta-Errenteriako Mikelazulo elkartean. Ainhoa Alberdi eta Iraia Eliasek Samara Veltek idatzitako "Eta Karmele?" antzezlana eskainiko dute, arratsaldeko 20.00etan. Absurduaren antzerkitik gertu dagoen lan honek, umorea tresnatzat hartuta, emakumeen kontrako indarkeriari buruzko gogoeta fina egiten du.
SINOPSIABi emakume kotxe batean eserita.Nundik nora doan ez dakigun bide bat.Karmeleren zain.Zein da Karmele? Gure Karmele?EZ da ezer gertatzen, ez dator inor, ez doa inor, izugarria da!!!!! Informazio gehiago: 943 51 7002 (Mikelazulo) edo 665 71 55 58 (Ainara)
SINOPSIABi emakume kotxe batean eserita.Nundik nora doan ez dakigun bide bat.Karmeleren zain.Zein da Karmele? Gure Karmele?EZ da ezer gertatzen, ez dator inor, ez doa inor, izugarria da!!!!! Informazio gehiago: 943 51 7002 (Mikelazulo) edo 665 71 55 58 (Ainara)
"No excuse"
(Politika kultural berri baten premiaz)
Aurtengo urtarrilaren 13an lehen aldiz eman zen argitara "No excuse", "Mikelazuloko zirkulu kontzentrikoak" dokumentala. Bertan elkartearen esperientzia jasotzen da eta esperientzia horren harira egindako gogoetak plazaratzen dira. Dokumentala nahi duenak eskuragarri du, baita interneten ere (BERRIA. info/ blog/Urtzi) eta ez gara horretaz errepikatuko. Egin dugun esperientzian oinarriturik azaldu nahi dugu gure herrian, Errenteria-Oreretan, ikusten dugun premia larri bat: politika kultural berri baten premia. Horren inguruko eztabaida lehentasun handikoa da, gure ustez. Artikulu honekin eztabaida hori piztu nahi dugu eta hemen azaltzen ditugu, gure ustez, eztabaida horren muina bizia diren hainbat elementu.
1.- Kultura aske, kritiko eta sortzailea nahi dugu. Etengabe erdoiltzen eta gastatzen dira pentsamenduak eta lehortzen sentsibilitateak. Arrisku horren pean ekintzak errutinan eta asperduran erortzen dira. Etengabe behar dugu geure bizitzak mehatxu horietatik askatu. Kultura, zerbait bada, sortzailea behar du izan. Eta horregatik egoerarekin kritiko eta ezarpenetatik aske. Ez da kultura, guretzako, buruko departamentu batean, liburutegi baten gisa, dugun informazio pilo ordenatua eskura daukaguna. Ez da kultura ideiarik eta asmo pertsonalik gabeko errutinaz egiten den ekintza multzo bat. Ez dugu kultura "denbora betetzeko" nahi, geure denbora sortzeko baizik. Ez dugu gure bizimoduaren barniza eta itxurakeria hutsa den kultura nahi, libreki eraikitzen dugun bizibidea eta egiten ditugun aukeren muinean dauden ideiak eta asmoak konpartizea baizik. Horregatik, orainean sortua, iraganarekin lotua bainan ez menpeko, eta geroa hipotekarik gabe eta ezarpenik gabe lantzen duen kultura nahi dugu. Sormenaren emaitza den kultura eta horregatik konplexurik gabe irekia eta besteengandik edateko egarriz, bainan ez kulturaren monopolioen bozgoragailu miserablea izateko. Eta gure herriko jendeak sorturiko bezain bat gure herria sortzen duen kultura nahi dugu.
2.- Ideiarik gabeko espektakuloaren politika. Politika kulturalean faltan botatzen dugun lehen gauza da ideiarik falta. Egiten diren gauzen zerrenda luzea da, bainan egiten den horren euskarria den ideiarik ez dugu ikusten inon. Guk ikusten duguna da erizpide kuantitatibo merkez gidatutako politika kulturala: zenbat jende egon den, zenbat ekitaldi edo ekintza egin diren, zer oiartzun mediatikoa lortu den, zer nolako eragina izan duen herriko negoziotan, zein etekin partikularra atera daitekeen.... Bestelako erizpiderik ezin da ez egitasmo elektoraletan, ez urtez-urteko aurrekontuetan, ez urtez-urteko balantzeetan aurkitu. Egitasmo kulturalen atzean zer ideiak dauden eztabaidatzeko premia ikusten dugu, zer ideiak diren gidatzen eta bizitasuna ematen diotenak diru publikoz elikatutako egitasmoei. "Kultura sustatu nahi dugu" esatea ez da aski... batez ere kultura hitzaren atzean osagarria eta pozoina, biak, uler daitezkeenean. Zer ideia, zer aukera linguisitiko, sozial, politiko, artistiko, ekonomiko, emozionala, ekologiko dauden udalaren politika kulturalean?
Ez da aski esatea jendearen desioak betetzen edota beharrak asetzen saiatzen dela, edota jendearen presentziak legitimatzen duela egiten dena. Jendearen desioak oso gauza zentzu anitzekoak dira, askotan menpeko bizimoldean eta libre bizitzearekiko beldurrean sustraitutako pentsamendu eta sentimenduek sorturikoak; eta beharrak guztiz superfluoak eta moda manipulatuez gidatuak edota miseria morala eta erantzunkizun-ezaz bultzatuak izan daitezke, ala ez. Bainan, beti ere, desioak eta beharrak esatearekin, eta kopurutan neurtzearekin, ez da ezer aurreratzen politika kultural bizigarri baten erizpideak zehazteko orduan. Bestalde zer bezain garrantzitsua da nola betetzen eta asetzen den, zer erantzuna ematen zaion desio eta behar horiei. Ez dugu desio eta behar (ekonomiko, sexual, intelektual, presitigozkoak, elitistak...) telegidatuak (Telebistatik eta Holiwood-tik, eta OTANetik eta Banku Mundialetik eta kazetari ondo ordaindu eta salduetatik... gidatuak eta inposatuak) nahi. Gure artean, gure bizimoduarekiko erantzunkizunez, sorturiko eta esperimentatutako desio berriak landu nahi ditugu eta lagunekin desio berriak esperimentatu eta sortu.
Politika kulturala sustatu nahi danean, eta horretarako aurrekontuaren hainbat diru erabiltzen denean, lehen-lehenik jakin behar dena da zer politika kulturala sustatu nahi den, zein den erabaki hori gidatzen duen ideia eta zergatik aukeratu den ideia hori. Kulturaren sormenaren irizpidea, herriaren espiritu kritiko eta askearen garapena, harremanen kalitatearen etengabeko hobekuntza....ez dira erizpideak. Aldiz, ideietan oinarritzen den kultura sortzaileari, asmo berritzaileei trabak jartzen zaizkio, abandonuan utziz.
3.- Kulturaren komertzializazioa eta manipulazio politiko-elektorala eta dibertsioaren instituzionalizazioa. Kultura aske, kritiko eta sortzailearen garapenean aurkitzen dugun trabarik sakonenak kulturaren komertzializazioa eta manipulazio politiko-elektorala dira. Dirua eta boterea bihurtzen direnean kulturgintzaren motibazioa, kalamitatean erortzen ari gara. Dirua bai, boterea ere bai... sormenaren zerbitzuan. Zinea badugu herrian.... noren eskutan uzten dugu zer eta nolako zine ikusi? Bainan bazen herrian "Kaligari" izeneko talde motibatua eta saiatua... Zergatik utzi dugu abandonuan horrelako talde interesgarria? Aukerak daude hemen jokoan, aukera larriak: dibertsioa enpresa pribatuen interesen eskutan utzi edota dibertsioaren instituzionalizazioa? Ez al dago beste aukerarik? Mikelazulok uste du baietz, eta Mikelazuloren esperientzia bera da horren froga. Bainan ez froga bakarra. Kultura arloan ez dugu ezer bizirik eta animosorik aurkituko, barnean bultzagile motibazio sakon kultural irekia eta kritikoa ez duenik. Sormenaren motibazioa falta denean, ez bazkidetzak, ez klienteak, ez propagandak, ez diruak ezin du hutsune hori bete. Udalaren politika kulturala ezin dio eztabaida honi muzin egin duinatasunaren edota morroikeria kulturalaren arteko borrokaren erdian gaudenean. Eta alde batera zein bestera jotzen badu, publiko egin behar ditu bere aukeraren arrazoiak. Eta aukerarik egiten ez badu, zer da hau? Korronteari jarraituz, kultur arloan Udalak negozioaren edota manipulazio-kontrolaren uretan murgildua? Eta azalpenik eman gabe? Eztabaida sakona behar dugu honetaz ere.
4.- Kultur elkarte eta pertsona sortzaileen protagonismoa. Eta instituzioen lekua.
Iraultza kopernikanoa egin beharra dago puntu nagusi honetan. Ez herriko zinegotziak, ezta kultura arloan egiten duten lanatik bizi diren teknikari kudeatzaileak, ez dira, besterik gabe, ez botoz ez dekretuz, kultur-egileak. Udala eta teknikaria, ofizioz, ez dira kultur-sortzaileak, salbu eta bere arlo propioan, sortzaile bezala jokatzen badute --politikan artista bat izan daiteke; kudeaketa lanean sortzaile izan daiteke--. Bere lan propioan sormenezko lana egiten badute, ulertuko dute ere Udalak berdintasunaren bila dirua banatu behar duela eta kudeatzailea laguntzeko dagoela... Bainan sortzailea, pertsona edo elkartea, da egiten duenaren protagonista. Eta ez da batere garbia emandako diru laguntzak "protagonismo" monetarekin kobratzea. Udalak kultur sormenari laguntzak ematen badizkio bere obligazioa betetzen ari da. Prestigioa irabaziko du bere eginkizun politiko propioan sormenez eta artelan bat eginez badihardu. Eta ez da egokia besteren bizkarrean, are gutxiago laguntza miserableak ematen direnean, besteren bizkarrean norberaren merezi gabeko ospea eraikitzea.
5.- Instituzioen aurrekontu kulturalak....
** Aurrekontuak aldez aurretik ateratako kontuak dira eta, baita ere, pre-suposatuari esleitzen zaion diru kopurua. Zer da, dibidez, kultura arloko aurrekontuak egiten direnean pre-suposatzen dena? Lehenik suposatzen da bizitza-kostuaren igoera zenbatekoa izan den, eta horren arabera, aurreko urtean egindako aurrekontuari egoera hori gehi, eta baduzu hurrengo urterako aurrekontua. Zer esan nahi du horrek? Kultura arloan ez dagoela behar kultural larrien diagnostikorik, ez dagoela premiazko neurriak hartu beharrik, ez dagoela hazten eta osatzen eta edertzen dagoen bizitza kulturalerako asmorik. Hitz batez, errutina dela nagusi?
**Aurrekontu kulturalen elaborazioa, jarraipena eta kontrola, pertsona eta elkarte kultur sortzaileen parte hartzerik gabekoa da, eta horrela izanik, transparentziarik gabekoa. Kasu gehienetan, parte hartze bakarra, subentzioa eskatzea eta erabakiaren zain eta erabaki ondoren diru-ematea noiz izango den zain gelditzea izaten da.
Bainan badago zer egin, zer ireki eta zer hobetu. Zer nolako azpiegitura dugun eta nola erabiltzen den? Kulturarako esleitutako aurrekontuaren zenbatekoa egokia al da eta zergatik? Diru-banaketa zein erizpideren arabera egiten da? Aparailu administratibo-kulturala egokia al da, zer nolako fruituak ematen ditu, kulturaren funtzionario eta teknikariekin gastatzen dena, kultur aurrekontu osoaren portzentaia hain handia dena, egokia al da? Burokraziak eramaten al du sortzaileek beharko luketen laguntza? Aurrekontuko diru horiekin zer herri klase ari gara sortzen? Zer balantze egiten da? Garbi al daude eragileen asmoak? Eta asmoak garbi edukita ere, egiten denak, balio osasuntsuen izenean eginda ere, pizten al du parte hartzen duen eta ikusten/jarraitzen duen jendearengan etsipenaren aurkako atidotoak, kotsumitzaile hutsa izatetik sortzaile izatera pasatzeko gogoa.
Azkenik, parte hartze duin bat proposatzen bada, herriko egitasmo kultural orokorraren ideia nagusiak dira eztabaidatu beharrekoak, eta ahal delarik, adostu beharrekoak.
**Aurrekontuekin bukatzeko, beste gogoeta bat. Aurrekontuak duen egiturak berak izkutuan edo estalian uzten ditu garrantzi handiko hainbat gai:
Hizkuntzen tratamendua, kultur aniztasuna eta horrek ekar dezakeen kultur aberastasuna: demagun aurrekontuko partida guztiak kontutan harturik euskarari dedikaturiko aurrekontua %10era iristen dela. Gainontzeko guztia, %90 ez al da gaztelera sustatzeko erabiltzen? Badago hemen zer eztabaidatu.
Aurrekontuetan ez da ikusten gure herriko desberdintasun sozialen neurria. Bainan gure herriko baztertuenek (jubilatuak, ezinduak, etorkinak...) aukera berdina dute kultur-sormenean eta kulturaren disfrutean parte hartzeko? Kultur aurrekontuek desberdintasun soziala gutxitzeko erabili daitezke? Nola? Aiton-amonek egindakoa eta aiton-amonentzat egindako kultura, adibidez, azterketa serio behar du. Ez al da gertatzen zaharrentzat egiten den kulturan islatzen dela zaharren baliogutxiespen zital bat eta haientzat egiten den kultura "entretenimendu" etsitua bezala egiten dela? Edo aiton-amonek egindako eta sortutako kultura, hastapenetik, gizartearen erronka nagusitik bazterturiko "ornikuntza exotiko" bezala hartua dagoela? Galdeikurrak sortzen digun egoera bat baizik ez da, bainan eztabaida eskatzen diguna.
Kontuak ematea eta egindakoaren balantze kulturala egitea ez da gauza berdina. Bainan aurrekontuak (egindakoa eta egitekoa azaltzen dira hor) ez dira sartzen egindakoaren balorazio kulturaletan. Horrela, suposatzen da, egina dagoela, bainan egina dagoena da balantze kuantitatibo-ekonomikoa. Balantze kualitatibo hori gabe, ezin da neurtu zein punturaino ari garen aurrekontuetan despilfarroa bedeinkatzen eta zein punturaino egon daitekeen korrupzioa-klientelismoa-utzikeria eta erantzunkizun eza. Aurrekontuak ez bada, beste nonbaiten eman beharko litzaioke lekua gogoeta kultura hauei, balantzezko gogoeta hauei.
6.- Diagnostiko kulturalaren beharra.
Lurralde honetan, 40.000 pertsona inguru bizi gara, bi hizkuntza komunitate jerarkizatuak, hizkuntza askotako hiztunak, egitura politiko-administratibo bakarra eta nagusiki gazteleraduna. Eta hor, kultur arloan izateko modu desberdinen artean lehia bizia. Alde batetik, ahalegin bizi, sortzaile batzuk, askatasun kulturalaren esperimentuak, irekidura mentala, pentsamendu/sentimendu mugatu, ezindu eta diruz/legez/indarrez ezarritako hesi estuetatik libre bizitzearen, sortzaile izatearen eta sortzearen esperientziak gauzatu nahi dituena... Eta bestetik, sormenaren defuntzioa eragiten duten hainbat egitura zurrun, pisitsu, energia-motibazio-diru irensleak, erabaki, ezarpen, exijentzi, errutina, manipulazio, traba- jartze, akomodazio lotsagarriak.
Gure herriko jendearen egoera kulturalaren azterketa egiteak mereziko du. Diagnostiko kuantitatibo eta kualitatiboa. Zein da eta nolakoa da "eskeintzen" zaigun egitura eta esperientzia "kulturala"? Nola sustatzen da herritarren artean sortzaile izateko gogoa? Zenbat alditan erortzen gara edota kultur ekintzek bultzatzen gaituzte errutina, ihesa, asperdura, fribolitate eta angustiaren atzaparretara? Zenbat droga zital irensten dugu aisialdirako aitzakian? Hizkuntza komunitateen arteko harremanak berdintasunezkoak dira ala boterearen hizkuntza praktikoaren alde desorekatuak daude? Zer nolako begirunea dugu hainbat etorkinen hizkuntzekiko eta kulturekiko? Ez al da gure herrian eginkizun kultural handienetakoa (handiena ez bada) euskararen bizitasuna lortzea eta eginkizun hori ez al dago instituzioen aldetik baliogutxitua?
Herrian jasotzen dugun eskeintza kulturala zer neurrian pribatua da eta zein ezaugarriak ditu, eta zer neurrian publikoa, eta zer ezaugarriak ditu? Eskola izanik instituzio kultural nagusienetako bat, sortzaileak sortzen al dira eskoletan edota asperduraren nibelak larriak al dira? Kultur-egiturak kontsumismoaren erizpidearen arabera antolatuak al daude? Ezagutzen dugun telebista-eredua oso larria da: esku sekretu batzuek produzitzen dute gero guk denok kontsumitu baizik egiten ez duguna. Eredu horrek zer eragina du gure programazio kulturalean? Tele-emanaldien (edo kultur.....) kontsumitzaileak gara, bainan zergatik ez tele-emanaldien (edo kultur....) sortzaileak? Zine kontsumitzaileak edo zine egile esperimentalak?
Kulturaren antolakuntza politiko-administratiboa ahalegin bizi eta sortzaileen babeslea al da, edota horien aurrean trabak jartzen ditu eta itotzen uzteko gai da?
Sortzen eta eskeintzen den kulturak, bizitzaren harremanetan txertatuak dauden pozoinak ezagutzeko, aztertzeko eta sentsibilitate berri biziak eta ederragoak esperimentatzeko bidea eta gogoa ematen al du?
Gure bailararen, probintziaren, nazioaren lurraldeen artean harreman kulturalak lantzen dira? Nola? Eta egiten diren ahaleginak ezagutzen al ditugu? Elkarteek, herritik kanpo, Euskal Herrian barruan eta Nazioartean, duten harreman-dinamikak laguntza jasotzen du? Ez al da batzutan elkarteen dinamika hori Udalaren "anaikidetasunak" dutena bainan biziagoa? Edo, dena den, ez al dago zer eta non eztabaidatu gure herriko nazioartekotasun kulturala?
Uste dugu diagnostiko kultural kualitatiboa behar dugula. Aipatu ditugu hainbat puntu. Gogoeta guk geuk hasi besterik ez dugu egin, eskertuko genduke honi buruzko eritziak eta honen inguruko urratsak. Bainan ez gabiltza azalezko gauzetaz ari. Teknikariak, diruak, egiturak.... ideia baten inguruan mogitzen dira. Eta gure erronka hauxe da: ekimen kulturala izan dadila pertsona, elkarte, herri sortzailea osatzen lagungarri, beldurrik gabe eta lagunkidetzan bizitzeko erronkari aurre egiteko bihotza eta burua lantzen saiatzen dena. Bizitasun horren itogarri diren korazak detektatu horiek deusezten saiatzeko. Bizitzeko gogoaren adierazpena den kemena eta atsegina ez dadila etsipena eta beldurra bihurtu. Non ditugun faltsukeria kulturalaren fokoak, nolakoak diran bizitzeko gogoa pozoindu eta izutzen dituzten mekanismoak, eta batez ere askatasunez jolas sortzaileen esperientzia bizitzeko gune bizigarriak ezagutu, elkarrekin harremanetan jarri, eta herri osoarentzat bizimolde garbiago eta ederragoa landu.
(Mikelazuloko kideak)
Aurtengo urtarrilaren 13an lehen aldiz eman zen argitara "No excuse", "Mikelazuloko zirkulu kontzentrikoak" dokumentala. Bertan elkartearen esperientzia jasotzen da eta esperientzia horren harira egindako gogoetak plazaratzen dira. Dokumentala nahi duenak eskuragarri du, baita interneten ere (BERRIA. info/ blog/Urtzi) eta ez gara horretaz errepikatuko. Egin dugun esperientzian oinarriturik azaldu nahi dugu gure herrian, Errenteria-Oreretan, ikusten dugun premia larri bat: politika kultural berri baten premia. Horren inguruko eztabaida lehentasun handikoa da, gure ustez. Artikulu honekin eztabaida hori piztu nahi dugu eta hemen azaltzen ditugu, gure ustez, eztabaida horren muina bizia diren hainbat elementu.
1.- Kultura aske, kritiko eta sortzailea nahi dugu. Etengabe erdoiltzen eta gastatzen dira pentsamenduak eta lehortzen sentsibilitateak. Arrisku horren pean ekintzak errutinan eta asperduran erortzen dira. Etengabe behar dugu geure bizitzak mehatxu horietatik askatu. Kultura, zerbait bada, sortzailea behar du izan. Eta horregatik egoerarekin kritiko eta ezarpenetatik aske. Ez da kultura, guretzako, buruko departamentu batean, liburutegi baten gisa, dugun informazio pilo ordenatua eskura daukaguna. Ez da kultura ideiarik eta asmo pertsonalik gabeko errutinaz egiten den ekintza multzo bat. Ez dugu kultura "denbora betetzeko" nahi, geure denbora sortzeko baizik. Ez dugu gure bizimoduaren barniza eta itxurakeria hutsa den kultura nahi, libreki eraikitzen dugun bizibidea eta egiten ditugun aukeren muinean dauden ideiak eta asmoak konpartizea baizik. Horregatik, orainean sortua, iraganarekin lotua bainan ez menpeko, eta geroa hipotekarik gabe eta ezarpenik gabe lantzen duen kultura nahi dugu. Sormenaren emaitza den kultura eta horregatik konplexurik gabe irekia eta besteengandik edateko egarriz, bainan ez kulturaren monopolioen bozgoragailu miserablea izateko. Eta gure herriko jendeak sorturiko bezain bat gure herria sortzen duen kultura nahi dugu.
2.- Ideiarik gabeko espektakuloaren politika. Politika kulturalean faltan botatzen dugun lehen gauza da ideiarik falta. Egiten diren gauzen zerrenda luzea da, bainan egiten den horren euskarria den ideiarik ez dugu ikusten inon. Guk ikusten duguna da erizpide kuantitatibo merkez gidatutako politika kulturala: zenbat jende egon den, zenbat ekitaldi edo ekintza egin diren, zer oiartzun mediatikoa lortu den, zer nolako eragina izan duen herriko negoziotan, zein etekin partikularra atera daitekeen.... Bestelako erizpiderik ezin da ez egitasmo elektoraletan, ez urtez-urteko aurrekontuetan, ez urtez-urteko balantzeetan aurkitu. Egitasmo kulturalen atzean zer ideiak dauden eztabaidatzeko premia ikusten dugu, zer ideiak diren gidatzen eta bizitasuna ematen diotenak diru publikoz elikatutako egitasmoei. "Kultura sustatu nahi dugu" esatea ez da aski... batez ere kultura hitzaren atzean osagarria eta pozoina, biak, uler daitezkeenean. Zer ideia, zer aukera linguisitiko, sozial, politiko, artistiko, ekonomiko, emozionala, ekologiko dauden udalaren politika kulturalean?
Ez da aski esatea jendearen desioak betetzen edota beharrak asetzen saiatzen dela, edota jendearen presentziak legitimatzen duela egiten dena. Jendearen desioak oso gauza zentzu anitzekoak dira, askotan menpeko bizimoldean eta libre bizitzearekiko beldurrean sustraitutako pentsamendu eta sentimenduek sorturikoak; eta beharrak guztiz superfluoak eta moda manipulatuez gidatuak edota miseria morala eta erantzunkizun-ezaz bultzatuak izan daitezke, ala ez. Bainan, beti ere, desioak eta beharrak esatearekin, eta kopurutan neurtzearekin, ez da ezer aurreratzen politika kultural bizigarri baten erizpideak zehazteko orduan. Bestalde zer bezain garrantzitsua da nola betetzen eta asetzen den, zer erantzuna ematen zaion desio eta behar horiei. Ez dugu desio eta behar (ekonomiko, sexual, intelektual, presitigozkoak, elitistak...) telegidatuak (Telebistatik eta Holiwood-tik, eta OTANetik eta Banku Mundialetik eta kazetari ondo ordaindu eta salduetatik... gidatuak eta inposatuak) nahi. Gure artean, gure bizimoduarekiko erantzunkizunez, sorturiko eta esperimentatutako desio berriak landu nahi ditugu eta lagunekin desio berriak esperimentatu eta sortu.
Politika kulturala sustatu nahi danean, eta horretarako aurrekontuaren hainbat diru erabiltzen denean, lehen-lehenik jakin behar dena da zer politika kulturala sustatu nahi den, zein den erabaki hori gidatzen duen ideia eta zergatik aukeratu den ideia hori. Kulturaren sormenaren irizpidea, herriaren espiritu kritiko eta askearen garapena, harremanen kalitatearen etengabeko hobekuntza....ez dira erizpideak. Aldiz, ideietan oinarritzen den kultura sortzaileari, asmo berritzaileei trabak jartzen zaizkio, abandonuan utziz.
3.- Kulturaren komertzializazioa eta manipulazio politiko-elektorala eta dibertsioaren instituzionalizazioa. Kultura aske, kritiko eta sortzailearen garapenean aurkitzen dugun trabarik sakonenak kulturaren komertzializazioa eta manipulazio politiko-elektorala dira. Dirua eta boterea bihurtzen direnean kulturgintzaren motibazioa, kalamitatean erortzen ari gara. Dirua bai, boterea ere bai... sormenaren zerbitzuan. Zinea badugu herrian.... noren eskutan uzten dugu zer eta nolako zine ikusi? Bainan bazen herrian "Kaligari" izeneko talde motibatua eta saiatua... Zergatik utzi dugu abandonuan horrelako talde interesgarria? Aukerak daude hemen jokoan, aukera larriak: dibertsioa enpresa pribatuen interesen eskutan utzi edota dibertsioaren instituzionalizazioa? Ez al dago beste aukerarik? Mikelazulok uste du baietz, eta Mikelazuloren esperientzia bera da horren froga. Bainan ez froga bakarra. Kultura arloan ez dugu ezer bizirik eta animosorik aurkituko, barnean bultzagile motibazio sakon kultural irekia eta kritikoa ez duenik. Sormenaren motibazioa falta denean, ez bazkidetzak, ez klienteak, ez propagandak, ez diruak ezin du hutsune hori bete. Udalaren politika kulturala ezin dio eztabaida honi muzin egin duinatasunaren edota morroikeria kulturalaren arteko borrokaren erdian gaudenean. Eta alde batera zein bestera jotzen badu, publiko egin behar ditu bere aukeraren arrazoiak. Eta aukerarik egiten ez badu, zer da hau? Korronteari jarraituz, kultur arloan Udalak negozioaren edota manipulazio-kontrolaren uretan murgildua? Eta azalpenik eman gabe? Eztabaida sakona behar dugu honetaz ere.
4.- Kultur elkarte eta pertsona sortzaileen protagonismoa. Eta instituzioen lekua.
Iraultza kopernikanoa egin beharra dago puntu nagusi honetan. Ez herriko zinegotziak, ezta kultura arloan egiten duten lanatik bizi diren teknikari kudeatzaileak, ez dira, besterik gabe, ez botoz ez dekretuz, kultur-egileak. Udala eta teknikaria, ofizioz, ez dira kultur-sortzaileak, salbu eta bere arlo propioan, sortzaile bezala jokatzen badute --politikan artista bat izan daiteke; kudeaketa lanean sortzaile izan daiteke--. Bere lan propioan sormenezko lana egiten badute, ulertuko dute ere Udalak berdintasunaren bila dirua banatu behar duela eta kudeatzailea laguntzeko dagoela... Bainan sortzailea, pertsona edo elkartea, da egiten duenaren protagonista. Eta ez da batere garbia emandako diru laguntzak "protagonismo" monetarekin kobratzea. Udalak kultur sormenari laguntzak ematen badizkio bere obligazioa betetzen ari da. Prestigioa irabaziko du bere eginkizun politiko propioan sormenez eta artelan bat eginez badihardu. Eta ez da egokia besteren bizkarrean, are gutxiago laguntza miserableak ematen direnean, besteren bizkarrean norberaren merezi gabeko ospea eraikitzea.
5.- Instituzioen aurrekontu kulturalak....
** Aurrekontuak aldez aurretik ateratako kontuak dira eta, baita ere, pre-suposatuari esleitzen zaion diru kopurua. Zer da, dibidez, kultura arloko aurrekontuak egiten direnean pre-suposatzen dena? Lehenik suposatzen da bizitza-kostuaren igoera zenbatekoa izan den, eta horren arabera, aurreko urtean egindako aurrekontuari egoera hori gehi, eta baduzu hurrengo urterako aurrekontua. Zer esan nahi du horrek? Kultura arloan ez dagoela behar kultural larrien diagnostikorik, ez dagoela premiazko neurriak hartu beharrik, ez dagoela hazten eta osatzen eta edertzen dagoen bizitza kulturalerako asmorik. Hitz batez, errutina dela nagusi?
**Aurrekontu kulturalen elaborazioa, jarraipena eta kontrola, pertsona eta elkarte kultur sortzaileen parte hartzerik gabekoa da, eta horrela izanik, transparentziarik gabekoa. Kasu gehienetan, parte hartze bakarra, subentzioa eskatzea eta erabakiaren zain eta erabaki ondoren diru-ematea noiz izango den zain gelditzea izaten da.
Bainan badago zer egin, zer ireki eta zer hobetu. Zer nolako azpiegitura dugun eta nola erabiltzen den? Kulturarako esleitutako aurrekontuaren zenbatekoa egokia al da eta zergatik? Diru-banaketa zein erizpideren arabera egiten da? Aparailu administratibo-kulturala egokia al da, zer nolako fruituak ematen ditu, kulturaren funtzionario eta teknikariekin gastatzen dena, kultur aurrekontu osoaren portzentaia hain handia dena, egokia al da? Burokraziak eramaten al du sortzaileek beharko luketen laguntza? Aurrekontuko diru horiekin zer herri klase ari gara sortzen? Zer balantze egiten da? Garbi al daude eragileen asmoak? Eta asmoak garbi edukita ere, egiten denak, balio osasuntsuen izenean eginda ere, pizten al du parte hartzen duen eta ikusten/jarraitzen duen jendearengan etsipenaren aurkako atidotoak, kotsumitzaile hutsa izatetik sortzaile izatera pasatzeko gogoa.
Azkenik, parte hartze duin bat proposatzen bada, herriko egitasmo kultural orokorraren ideia nagusiak dira eztabaidatu beharrekoak, eta ahal delarik, adostu beharrekoak.
**Aurrekontuekin bukatzeko, beste gogoeta bat. Aurrekontuak duen egiturak berak izkutuan edo estalian uzten ditu garrantzi handiko hainbat gai:
Hizkuntzen tratamendua, kultur aniztasuna eta horrek ekar dezakeen kultur aberastasuna: demagun aurrekontuko partida guztiak kontutan harturik euskarari dedikaturiko aurrekontua %10era iristen dela. Gainontzeko guztia, %90 ez al da gaztelera sustatzeko erabiltzen? Badago hemen zer eztabaidatu.
Aurrekontuetan ez da ikusten gure herriko desberdintasun sozialen neurria. Bainan gure herriko baztertuenek (jubilatuak, ezinduak, etorkinak...) aukera berdina dute kultur-sormenean eta kulturaren disfrutean parte hartzeko? Kultur aurrekontuek desberdintasun soziala gutxitzeko erabili daitezke? Nola? Aiton-amonek egindakoa eta aiton-amonentzat egindako kultura, adibidez, azterketa serio behar du. Ez al da gertatzen zaharrentzat egiten den kulturan islatzen dela zaharren baliogutxiespen zital bat eta haientzat egiten den kultura "entretenimendu" etsitua bezala egiten dela? Edo aiton-amonek egindako eta sortutako kultura, hastapenetik, gizartearen erronka nagusitik bazterturiko "ornikuntza exotiko" bezala hartua dagoela? Galdeikurrak sortzen digun egoera bat baizik ez da, bainan eztabaida eskatzen diguna.
Kontuak ematea eta egindakoaren balantze kulturala egitea ez da gauza berdina. Bainan aurrekontuak (egindakoa eta egitekoa azaltzen dira hor) ez dira sartzen egindakoaren balorazio kulturaletan. Horrela, suposatzen da, egina dagoela, bainan egina dagoena da balantze kuantitatibo-ekonomikoa. Balantze kualitatibo hori gabe, ezin da neurtu zein punturaino ari garen aurrekontuetan despilfarroa bedeinkatzen eta zein punturaino egon daitekeen korrupzioa-klientelismoa-utzikeria eta erantzunkizun eza. Aurrekontuak ez bada, beste nonbaiten eman beharko litzaioke lekua gogoeta kultura hauei, balantzezko gogoeta hauei.
6.- Diagnostiko kulturalaren beharra.
Lurralde honetan, 40.000 pertsona inguru bizi gara, bi hizkuntza komunitate jerarkizatuak, hizkuntza askotako hiztunak, egitura politiko-administratibo bakarra eta nagusiki gazteleraduna. Eta hor, kultur arloan izateko modu desberdinen artean lehia bizia. Alde batetik, ahalegin bizi, sortzaile batzuk, askatasun kulturalaren esperimentuak, irekidura mentala, pentsamendu/sentimendu mugatu, ezindu eta diruz/legez/indarrez ezarritako hesi estuetatik libre bizitzearen, sortzaile izatearen eta sortzearen esperientziak gauzatu nahi dituena... Eta bestetik, sormenaren defuntzioa eragiten duten hainbat egitura zurrun, pisitsu, energia-motibazio-diru irensleak, erabaki, ezarpen, exijentzi, errutina, manipulazio, traba- jartze, akomodazio lotsagarriak.
Gure herriko jendearen egoera kulturalaren azterketa egiteak mereziko du. Diagnostiko kuantitatibo eta kualitatiboa. Zein da eta nolakoa da "eskeintzen" zaigun egitura eta esperientzia "kulturala"? Nola sustatzen da herritarren artean sortzaile izateko gogoa? Zenbat alditan erortzen gara edota kultur ekintzek bultzatzen gaituzte errutina, ihesa, asperdura, fribolitate eta angustiaren atzaparretara? Zenbat droga zital irensten dugu aisialdirako aitzakian? Hizkuntza komunitateen arteko harremanak berdintasunezkoak dira ala boterearen hizkuntza praktikoaren alde desorekatuak daude? Zer nolako begirunea dugu hainbat etorkinen hizkuntzekiko eta kulturekiko? Ez al da gure herrian eginkizun kultural handienetakoa (handiena ez bada) euskararen bizitasuna lortzea eta eginkizun hori ez al dago instituzioen aldetik baliogutxitua?
Herrian jasotzen dugun eskeintza kulturala zer neurrian pribatua da eta zein ezaugarriak ditu, eta zer neurrian publikoa, eta zer ezaugarriak ditu? Eskola izanik instituzio kultural nagusienetako bat, sortzaileak sortzen al dira eskoletan edota asperduraren nibelak larriak al dira? Kultur-egiturak kontsumismoaren erizpidearen arabera antolatuak al daude? Ezagutzen dugun telebista-eredua oso larria da: esku sekretu batzuek produzitzen dute gero guk denok kontsumitu baizik egiten ez duguna. Eredu horrek zer eragina du gure programazio kulturalean? Tele-emanaldien (edo kultur.....) kontsumitzaileak gara, bainan zergatik ez tele-emanaldien (edo kultur....) sortzaileak? Zine kontsumitzaileak edo zine egile esperimentalak?
Kulturaren antolakuntza politiko-administratiboa ahalegin bizi eta sortzaileen babeslea al da, edota horien aurrean trabak jartzen ditu eta itotzen uzteko gai da?
Sortzen eta eskeintzen den kulturak, bizitzaren harremanetan txertatuak dauden pozoinak ezagutzeko, aztertzeko eta sentsibilitate berri biziak eta ederragoak esperimentatzeko bidea eta gogoa ematen al du?
Gure bailararen, probintziaren, nazioaren lurraldeen artean harreman kulturalak lantzen dira? Nola? Eta egiten diren ahaleginak ezagutzen al ditugu? Elkarteek, herritik kanpo, Euskal Herrian barruan eta Nazioartean, duten harreman-dinamikak laguntza jasotzen du? Ez al da batzutan elkarteen dinamika hori Udalaren "anaikidetasunak" dutena bainan biziagoa? Edo, dena den, ez al dago zer eta non eztabaidatu gure herriko nazioartekotasun kulturala?
Uste dugu diagnostiko kultural kualitatiboa behar dugula. Aipatu ditugu hainbat puntu. Gogoeta guk geuk hasi besterik ez dugu egin, eskertuko genduke honi buruzko eritziak eta honen inguruko urratsak. Bainan ez gabiltza azalezko gauzetaz ari. Teknikariak, diruak, egiturak.... ideia baten inguruan mogitzen dira. Eta gure erronka hauxe da: ekimen kulturala izan dadila pertsona, elkarte, herri sortzailea osatzen lagungarri, beldurrik gabe eta lagunkidetzan bizitzeko erronkari aurre egiteko bihotza eta burua lantzen saiatzen dena. Bizitasun horren itogarri diren korazak detektatu horiek deusezten saiatzeko. Bizitzeko gogoaren adierazpena den kemena eta atsegina ez dadila etsipena eta beldurra bihurtu. Non ditugun faltsukeria kulturalaren fokoak, nolakoak diran bizitzeko gogoa pozoindu eta izutzen dituzten mekanismoak, eta batez ere askatasunez jolas sortzaileen esperientzia bizitzeko gune bizigarriak ezagutu, elkarrekin harremanetan jarri, eta herri osoarentzat bizimolde garbiago eta ederragoa landu.
(Mikelazuloko kideak)
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
%5B1%5D.JPG)
